Het is niet toegestaan om teksten te kopiëren zonder de bron te vermelden
   www.de-vrouwe.info 

voor het gebruik van afbeeldingen is schriftelijke toestemming vereist.

Hier gaat u naar de officiële website van de Stichting Vrouwe van alle Volkeren.


Afdrukken E-mailadres

HET TWEEDE VATICAANS CONCILIE
EN HET GEBED VAN DE VROUWE VAN ALLE VOLKEREN

In dezelfde boodschap van 11 februari 1951 waarin de Vrouwe haar gebed openbaart, ziet Ida de paus in het Vaticaan, met op zijn hoofd de tiara, in zijn ene hand een scepter, en twee vingers van de andere hand in een zegenend gebaar opgeheven. Om hem heen zitten veel kardinalen en bisschoppen, van alle landen, met witte mijters op. Ida weet niet dat haar een profetisch visioen van het Tweede Vaticaans Concilie getoond wordt. De Heilige Vader heeft een groot, dik boek voor zich en zij hoort:
“Er zijn reeds veranderingen gekomen en in behandeling. Ik wil echter de boodschap brengen van de Zoon. De leer is goed, doch de wetten kunnen en moeten veranderd worden. Ik wil je juist vandaag dit zeggen, omdat de wereld in grote omwenteling is. Niemand weet welke kant heen. Daarom wil de Zoon mij deze boodschap laten zenden.”

Hier wordt het visioen van het concilie onderbroken. De zieneres wordt nu voor het kruis geplaatst en lijdt op smartelijke wijze mee: “En nu sta ik ineens voor een groot kruis. Ik kijk ernaar en krijg dan verschrikkelijke pijnen. Ik krijg spierkrampen van mijn hoofd tot mijn voeten. Het is alsof alle spieren in mijn beide armen samentrekken, ... alsof mijn hoofd uit elkaar getrokken wordt, en ik krijg een koortsgevoel. ... Ik kan het niet langer uithouden en vraag de Vrouwe of dit mag weggaan. ... Terwijl ik nog met de Vrouwe voor het kruis sta, zegt zij:
‘Zeg mij na. Bid toch voor het kruis:


HEER JEZUS CHRISTUS,
ZOON VAN DE VADER,
ZEND NU UW GEEST
OVER DE AARDE.
LAAT DE HEILIGE GEEST WONEN
IN DE HARTEN VAN ALLE VOLKEREN,
OPDAT ZIJ BEWAARD MOGEN BLIJVEN
VOOR VERWORDING, RAMPEN EN OORLOG.
MOGE DE VROUWE VAN ALLE VOLKEREN,
DIE EENS MARIA WAS,
ONZE VOORSPREEKSTER ZIJN.
AMEN.


In grote letters ziet Ida nu het woord ‘LIEFDE’ geschreven staan en met bemoedigende woorden richt Maria zich tot de zwakken en kleinen van deze wereld: “Als gij de liefde in alle finesses doorvoert onder elkander, hebben ook de groten geen kans. ... De strijd is niet meer om rassen en volken, de strijd is om de geest. Begrijp dit goed!”
Dan vouwt de Vrouwe de handen ineen en ziet Ida weer de Heilige Vader met de kardinalen en bisschoppen. “Dan zegt de Vrouwe, alsof zij tegen de paus spreekt: ‘Gij kunt deze wereld redden. Ik heb meermalen gezegd: Rome heeft zijn kans. Grijp dit ogenblik aan. Geen kerk in de wereld is zo opgebouwd als de uwe.’” (11 februari 1951)


Mutter Ida und das KonzilNiemand ter wereld – de zieneres zelf nog wel het minst – had er destijds ook maar een vermoeden van dat dit indrukwekkende beeld het Tweede Vaticaans Concilie voorstelde. Ida zelf beschrijft wat pas een tiental jaren later zal plaatsvinden:


“In de boodschappen staat: ‘Ik zie het Vaticaan en daar middenin staat de paus.’ Dat heb ik eigenlijk niet voldoende beschreven. Ik zag dus het Vaticaan en ging daarna met de Vrouwe de St. Pieter in. Wij liepen door het middenpad en bleven ongeveer in het midden van de St. Pieter staan. Aan weerskanten zag ik stellages, banken die trapsgewijs omhoog liepen, zoals in het stadion. Op die banken zag ik allemaal bisschoppen zitten met witte mijters op. Dat beeld kan ik nog heel duidelijk voor me halen; ik vond dat zo’n komisch gezicht, al die witte mijters, dat ik een beetje in mezelf begon te lachen. Ik vond het een leuk gezicht, iets feestelijks. De Vrouwe zag dat en zei daarom tegen mij: ‘Zie goed!’ alsof ze wilde zeggen: ‘Let op wat ik je laat zien.’ … ‘Zie goed, dit zijn de bisschoppen van alle landen.’

Nou, dat moest ook wel zo zijn, want het waren een massa bisschoppen die daar zaten. Ik zag verder de paus zitten met de tiara op. Ik wist dat het een tiara was, omdat de Vrouwe mij dat al eerder in de boodschappen had laten zien. In de ene hand hield hij een scepter en met de andere hand stak hij twee vingers omhoog. De paus zat aan het hoofd van het middenpad, waar de Vrouwe en ik stonden. Om hem heen stonden nog een paar geestelijken. Maar de bisschoppen en kardinalen zaten allemaal aan de kant. Ik zag zelfs enige geestelijken voor de banken op de grond zitten. Dan zag ik dat de paus een groot dik boek voor zich had staan. Wat dat voor een boek was, wist ik natuurlijk niet.
Later heb ik dit hele beeld gezien voor de televisie. Ik vond het verrukkelijk. Heel enthousiast riep ik: ‘Daar heb je dat beeld dat ik heb gezien; dat heeft het dus betekend!’ Jammer genoeg heb ik dat niet in de boodschappen omschreven. Maar ik heb het wel direct verteld aan pater Frehe, aan mijn zusjes en aan mijn broer. Die weten dus allemaal dat ik het op die manier heb gezien.”


 
 
  • Deutsch (DE-CH-AT)
  • Italian - Italy
  • Nederlands - nl-NL
  • Español(Spanish Formal International)
  • French (Fr)
  • English (United Kingdom)