Het is niet toegestaan om teksten te kopiëren zonder de bron te vermelden
   www.de-vrouwe.info 

voor het gebruik van afbeeldingen is schriftelijke toestemming vereist.

Hier gaat u naar de officiële website van de Stichting Vrouwe van alle Volkeren.


Afdrukken E-mailadres
archief-wereldactie



Getuigenissen uit de hele wereld - 2015

Beste bedevaartgangers, goedemorgen. Sinds de gebedsdag in oktober zijn er pas acht maanden verstreken en toch is er al weer veel nieuws te melden over de wereldactie.
Zr. Crescentia en zr. Julian uit Slowakije en ik vertellen u nu graag enkele mooie voorbeelden.


Met vreugde breng ik u groeten uit Amsterdam, waar we in de kapel van de Vrouwe van alle Volkeren voor u allen hebben gebeden. Vandaag zijn overigens ook Nederlandse pelgrims hier.


Niet lang geleden kwamen Indiërs naar de kapel, die ons trots berichtten dat in Kerala, de zuidelijkste staat van India, duizenden de Moeder van alle Volkeren vereren. In vier kerken van het bisdom Trivandrum is het schilderij al 12 jaar geleden geplaatst en de gelovigen bidden allen het Heer Jezus Christus in hun moedertaal Malayalam.
Op 25 maart, ter gelegenheid van het 70-jarig jubileüm van de eerste verschijning van Amsterdam, vond een grote viering plaats. Vijfhonderd biddende gelovigen namen deel aan de nachtelijke processie met het grote genadeschilderij. Een groot aantal nieuwe bestellingen van prentjes was het gevolg.





 

Deze lente waren er bijzonder veel pelgrimsgroepen in Amsterdam, soms zelfs drie per dag! Of dit nu jonge priesters uit de Filippijnen waren, die in de kapel de heilige Mis vierden of groepen uit Indonesië, de Verenigde Staten, Italië of Duitsland en ook van de Filippijnen.
Ja, steeds meer mensen uit de meest uiteenlopende landen vinden de weg tot de Vrouwe van alle Volkeren.





Het pelgrimschilderij in de parochies van pastoor Vitor Espadilha uit Portugal


Voor velen is het bezoek aan de genadekapel ook als een thuiskomst, zoals bijvoorbeeld voor pastoor Vitor Espadilha uit Portugal, die met vrienden eind april een bedevaart naar Amsterdam maakte.

Al ruim drie jaar laat pastoor Vitor twee schilderijen van de Vrouwe van alle Volkeren pelgrimeren in zijn parochies Moita en Vila Nova aan de Atlantische kust. In het jaar 2014 bezocht Maria er zo’n 103 gezinnen, ieder voor een week. “Er zijn veel getuigenissen,” vertelt pastoor Vitor enthousiast. “De gezinnen voelen de aanwezigheid van de Moeder en er gebeuren stille, kleine wonderen. Vaak is de ‘Madrecita’ juist dan aanwezig als er in het gezin iets belangrijks gebeurt.”



Het echtpaar José Fernandes en Isabel Portelade had het pelgrimschilderij al vaker bij zich thuis. Ook in mei 2014 kwam het daartoe. Tijdens deze week bracht José een keer zijn twee kleindochters, een tweeling, voor het pelgrimerend schilderij en smeekte de Moeder van alle Volkeren om de genade dat Laura en Mafalda nog als kinderen gedoopt mochten worden, want de ouders van de meisjes hadden besloten hen later zelf te laten beslissen.
“Slechts één dag later,” zo vertelde ons José Fernandes blij, “belde onze schoondochter op en deelde ons tot onze grote verbazing mee: ‘De tweeling worden op 2 augustus 2014 gedoopt’.” Zo gezegd, zo gedaan. Ja, de hele familie was naar het doopsel van de meisjes in de parochiekerk van Santarém gekomen.

À propos, pastoor João Luis Silva besloot in Amsterdam om net als zijn priesterlijke vriend Vitor het pelgrimschilderij in zijn parochie van gezin tot gezin te laten gaan.




Je staat vaak verbaasd op welke manier sommige mensen over de Moeder van alle Volkeren horen. De Nederlandse Marie-Jeanne kwam twee weken geleden voor de eerste keer in de kapel, om bij het genadeschilderij voor een zieke een kaarsje op te steken. Daarbij vertelde ze ons:

“Ik heb net een vakantie op het Italiaanse eiland Capri achter de rug en in de haven vielen me mooie keramieken tegeltjes op met daarop Maria voor het kruis. En wat geschiedde? Even later kreeg ik in een restaurant bij de rekening precies diezelfde afbeelding met het gebed in het Nederlands.”

Ja, wij kennen hem al geruime tijd, deze restaurant-eigenaar Gianfranco Arbace, die iedere gast die hiervoor open staat, een prentje van de Vrouwe van alle Volkeren aanbiedt in diens moedertaal.








Meteen reizen we door naar kleurrijke eilanden Curaçao en Aruba in het Caribische gebied. Uit deze voormalige Nederlandse kolonie kwamen de afgelopen maanden ook vaak pelgrims.
Een reden is zeker, dat pater Petrus Canisius met drie leken uit Amsterdam er in januari voor de tweede keer een missie voor de Moeder van alle Volkeren hield. De plaatselijke bisschop, mgr. Secco, had immers tot hen gezegd: “Komt toch ook naar de andere vijf eilanden van mijn bisdom om de Vrouwe van alle Volkeren te brengen.”


Zo belandden dit maal ruim 20.000 prentjes in scholen, maar ook in verschillende steden en niet in de laatste plaats in vele kerken, waar schoolkinderen aandachtig luisterden.

In zijn openheid liet ook monseigneur Secco zich niet de kans ontnemen om persoonlijk de inleiding te verzorgen van een radioprogramma over de Vrouwe van alle Volkeren. En in zijn kathedraal in Willemstad hangt nu ook een schilderij in de originele grootte.







Stelt u zich eens voor, sinds begin dit jaar werden naar meer dan dertig landen prentjes verstuurd. Eén pakket legde zelfs 15.000 kilometer af naar de Salomon-eilanden. Deze bijna paradijselijke eilandengroep ligt in de Stille Oceaan, ten oosten van Indonesië.

De missionaris Jim Nolan bestelde de prentjes om ze te verdelen onder de catecheten en seminaristen van dit meer dan duizend eilanden tellende land.






Bert Meijknecht uit Leeuwarden, Nederland

Onder hen die regelmatig in Amsterdam vele prentjes bestellen is ook de 74-jarige Nederlander Bert Meijknecht. Twaalf jaar geleden begon hij iets werkelijk unieks. In Leeuwarden, een stad met 100.000 inwoners, brengt hij het prentje van deur tot deur.
Met veel angst begon meneer Meijknecht in zijn straat, ging verder in zijn wijk en heeft sindsdien drie kwart van de stad bezocht. Op verzoek schreef hij een treffend en door zijn eenvoud roerend getuigenis, waaruit we u nu een gedeelte voorlezen:

“Ik bid veel tijdens de tocht, en na het aanbellen bid ik snel: ‘Jezus, open de harten van deze mensen voor uw liefde’. Als men mij niet wegstuurt heb ik een kort gesprekje met man, vrouw of kind – wie me net open doet – over de afbeelding en het gebed van de Moeder van alle Volkeren. Ik vertel hun dat dit gebed sterker is dan allerlei demonstraties, conferenties en militaire acties. Want het bezit een goddelijke macht en helpt dat de Geest van liefde terugkeert, zonder welke nooit vrede zal zijn. Vaak ontstaan er zelfs mooie geloofsgesprekken met protestanten, joden en atheïsten. Nemen ze het prentje aan, dan zeg ik hen dat God juist met hun gebed blij zal zijn. Niet praktiserende rooms-katholieke mensen geef ik bij gelegenheid vaak een briefje met tijden van heilige Missen in de stad. Op verzoek breng ik de mensen ook nog een boekje met de boodschappen of een poster van de Vrouwe.”

Aanvankelijk deelde Bert Meijknecht per week tien prentjes uit. Inmiddels zijn het er veertig, waarvoor hij circa honderd keer moet aanbellen. Hij is twee middagen op pad. Alleen het gebed geeft Bert de kracht zich niet te laten ontmoedigen door regen, kou, lichamelijke moeilijkheden, afwijzende reacties of krachttermen. “Het helpt wel om te zeggen dat ik geen Jehova-getuige ben, maar dat ik kom namens de rooms-katholieke Kerk. Dat wekt meestal vertrouwen.
Het mooiste moment is eigenlijk als de persoon in stilte geboeid luistert en ik voel dat er een vonk overspringt.

Ben ik een week later weer met de fiets voor de Vrouwe onderweg, dan zinkt de moed me weer in de schoenen, en stiekem benijd ik dan al diegenen die gezellig genieten van een middagje buiten. Maar als ik thuis kom draag ik in mijn hart een heel speciale dankbaarheid en vreugde, een soort vervulling van mijn jeugddroom om missionaris te worden. En ik weet, ik ben maar een radertje in Gods plan.”





We moesten in het heiligdom hartelijk lachen om telefoontjes uit Frankrijk. In korte tijd bestelden meerdere personen prentjes, steeds weer met dezelfde woorden: “Ik heb de oproep van de hemel gekregen.” Dit stelde ons voor een raadsel tot we begrepen dat de Oproep van de Hemel de titel is van een Frans tijdschrift l’Appel du Ciel, dat een artikel had gepubliceerd over het belang van de wereldactie en de mensen bemoedigde om prentjes te bestellen.






Olivier Alberici uit Marseille, Frankrijk

Laten we nog even in Frankrijk blijven. Olivier Alberici, een katholieke uitgever uit Marseille had ernstige problemen met een andere uitgever. In november 2014 schreef hij ons:

“Vanwege bedreigingen van de kant van deze uitgever om mij van de auteursrechten te beroven, zag ik me gedwongen om een advocaat in de arm te nemen. Maar juist toen ontving ik uw email uit Amsterdam dat afsloot met: ‘verenigd met Maria, onze voorspreekster, advocate’. Hierdoor geraakt, begreep ik: ‘Nu moet ik mijn volledige toevlucht nemen tot de Vrouwe van alle Volkeren, de ware advocate!’

En zo bad ik nog diezelfde middag alle negen dagen van de noveen. Aan het einde stelde ik nog een akte van geloof en zei tot Maria: ‘Nu vraag ik u, dat deze uitgever me meteen een mail schrijft en daarin meedeelt, dat hij afziet van de ongeoorloofde herdruk.’ Hierna ging ik naar de computer en enkele momenten later kwam inderdaad een mail van de uitgever, waarin hij schreef, dat hij op zijn voornemen terugkwam.”
En in zijn vreugde en dankbaarheid bad Olivier meteen een rozenkrans uitsluitend met het gebed van de Vrouwe van alle Volkeren.





Anna uit Koblenz, Duitsland

Veel gebedsverhoringen blijven vaak helemaal verborgen. Maar toevallig ontdekte onze broeder Manfred onlangs in het evangelisatietijdschrift ‘Liebt Einander’ een wel hele mooie getuigenis uit Duitsland, dat Anna uit Koblenz, schreef onder de titel ‘Je zult rijkelijk gezegend worden’. We namen contact op met Anna, die u allen hartelijk laat groeten en blij is dat we u berichten hoe de Moeder van alle Volkeren haar hielp.

“Ik was 26 jaar oud, gelukkig en net getrouwd, nooit ziek. Ik was overigens altijd zeer gelovig. In april 2012 werd bij mij huidkanker vastgesteld, die snel werd verwijderd. Daarna had ik vele maanden afspraken met artsen. Opnieuw moest ik naar het universiteitsziekenhuis om me te laten opereren. Daarbij werden voor de zekerheid de lymfklieren aan een kant verwijderd. Uit testen bleek dat hierin uitzaaiingen waren. De artsen wisten niet welke verdere behandeling ze moesten starten en hielden zich aan hun statistieken. Ik dacht: ‘Ik ben toch geen proefkonijn’. Een laatste maal moest ik geopereerd worden en daarbij zouden alle lymfklieren verwijderd worden. Ik had daar echt geen goed gevoel bij.

In die tijd bad ik vaak in de Heilig-Hartkerk in Koblenz. Op een zondag viel een blaadje uit het zangboek, dat ik er weer in stopte. Het viel er echter weer uit. Iets zei me dat ik het moest houden. Het was een prentje met een afbeelding van Maria, de Vrouwe van alle Volkeren. Iemand had er een klein blaadje aan geplakt, waarop stond dat wie dit gebed dagelijks bidt, rijkelijk gezegend zal worden. Dit deed ik dan ook. Een paar dagen voor de operatie vernam ik tot mijn grote verrassing dat ik zwanger was. Mijn man en ik hadden het helemaal niet gepland en eigenlijk was het onmogelijk. De artsen raadden me abortus aan, omdat ik tijdens een zwangerschap niet geopereerd kon worden en bijgevolg geen lange levensverwachting meer had. Abortus was voor mij echter uitgesloten.

Het was me duidelijk dat God me hier een kans gaf, een geschenk. Ik moest denken aan de tekst op het prentje: ‘Je zult rijkelijk gezegend worden’. Deze zegen zag ik in het kind, dat ik verwachtte. … Mijn zwangerschap verliep zonder problemen en in juli 2013 werd onze dochter gezond geboren. Daarna onderging ik meteen allerlei onderzoeken. Alles was oké; er was geen teken van kanker meer te vinden. God en mijn dochter hebben me een nieuw leven geschonken. Ik was bereid geweest het te geven voor het leven van mijn dochter.” Ja, hier kunnen we echt alleen maar danken voor de hulp van de Moeder van alle Volkeren!




Roberto Casani uit Pisa, Italië

We reizen nu door naar Italië. Begin december 2014 bezocht ons Roberto Casani uit Pisa, de stad die wereldbekend is om haar scheve toren. Signor Casani was voor het eerst in de kapel van de Vrouwe van alle Volkeren en vertelde daarbij een voor hem gedenkwaardig voorval.

Als manager van een modebedrijf was hij eens ’s ochtends vroeg voor zijn werk onderweg. Psychisch ging het Roberto zo slecht, dat de pompbediende van een tankstation aan de snelweg hem zelfs wilde overtuigen niet verder te rijden. Omdat Roberto niet te vermurwen was, haalde de pompbediende zijn eigen, versleten prentje van de Vrouwe van alle Volkeren uit zijn portemonnee en gaf het aan Roberto. Deze stak het achter zijn voorruit en vertrok. Kort daarop kwam hij bij een zeer zwaar ongeval, dat net was gebeurd. “Had de pompbediende me niet opgehouden en me niet het prentje gegeven, dan was ik bij dit ongeluk betrokken geweest!”, schoot het hem te binnen.

En alsof het een bevestiging was, ontmoette Roberto op deze dag nog een tweede keer de Vrouwe van alle Volkeren. Toen hij enkele honderen kilometers verder bij een snelwegrestaurant de toiletdame een paar cent gaf en daarbij een leuke opmerking maakte over haar vele heiligenprentjes, toonde ze hem trots haar kostbaarste afbeelding, die van de Vrouwe van alle Volkeren!

In Amsterdam vertelde Roberto tot slot: “Dit voorval en ook een ziekte waren de reden dat ik weer meer naar de kerk ging en me opende voor het geloof. Ik moet zeggen dat het soms wat minder is, maar ik bidt tot de Vrouwe van alle Volkeren. Zij moge me helpen niet op dwaalwegen te komen, want ik ben een verloren schaap, zoals de schapen op dit schilderij, die wel opkijken naar de Moeder van alle Volkeren.”
Voor zijn vertrek kocht Roberto nog veel gebedsprentjes om ze in Italië te verspreiden en hij beloofde het gebed van Amsterdam trouw te bidden.




In februari kwamen in Slowakije 3.000 gelovigen bijeen tijdens de gebedsdag in Nitra. Voorafgaande werd in december een straatactie met het prentje georganiseerd, terwijl in de kathedraal een nightfever-avond voor het uitgestelde Allerheililigste plaatsvond. Niet elke jongere nam de uitnodiging tot een bezoekje aan de kerk aan, maar vrijwel allen wel het prentje.

Dominika Tomanová, die afgelopen week in Nitra haar eindexamen deed, verteld ons hierover:


Dominika Tomanová uit Nitra, Slowakije

“Een paar jongeren bleven voor het Allerheiligste om voor de straatactie te bidden. De anderen gingen met de zegen van bisschop William Judak de kerstmarkt op. De mensen hadden de tijd en waren daarom gemakkelijk aanspreekbaar. Na een poosje pasten we zelfs een zekere strategie toe om het prentje aan de man te brengen. Tot een gezin zeiden we bijvoorbeeld: ‘Dit is een gebed voor vrede in het gezin.’ Of tot een verliefd stelletje: ‘We hebben hier een mooi gebed voor eenheid in een relatie.’
Aan Lubo, universiteitsstudent, vroeg een man geïnteresseerd: ‘Wat voor goeds brengt dat teweeg?’ En Lubo legde hem uit: ‘Het is een gebed voor vrede in de wereld, maar ook voor ons leven.’ – ‘Aha,’ was het schertsende antwoord. ‘Dan heb ik er honderd nodig!’ – ‘Neemt u toch dit ene en bidt het honderd keer!’, raadde Lubo hem spontaan aan.
Zelfs jongens die zich heel stoer gedroegen, namen het tot onze verbazing graag aan.
Die avond verdeelden we in totaal 1.000 prentjes.”



Onze missionarissen in Kazachstan

Uit Kazachstans hoofdstad Astana moeten we u de groeten doen van onze zr. Martha en zr. Madeleine. Ze zijn nu, evenals vele andere toeschouwers via het internet live met ons verbonden. Bovendien zijn ze ijverige missionarissen van de Moeder van alle Volkeren. Ze schreven ons wat hen vorige week bij een doktersbezoek overkwam:

“We waren vrijwel de hele dag in verschillende gedeeltes van het ziekenhuis. Vandaar waren er ontmoetingen in overvloed. En allen, echt allen hebben het prentje aangenomen. Russen, Kazachen, artsen, zieken, personeel. Geen enkel persoon wees het af. Natuurlijk is het gemakkelijker om het prentje aan een vriendelijk iemand te schenken dan bijvoorbeeld aan de student met lange haren in de wachtkamer, die als een hippie gekleed was en op zijn grote hoofdtelefoon zo luide rockmuziek luisterde, dat wij noodgedwongen meeluisteren. Zijn lege, levenloze blik vertelde ons: ‘Hier hebben we geen kans’.”

Maar zr. Martha schreef: “Ik hield niet op om voor deze jongeman te bidden en hem de bijzondere, moederlijke zegen van Maria te geven. Na een tijdje merkte ik hoe hij de muziek zachter draaide, uiteindelijk uitzette en zijn hoofdtelefoon afnam. Hij draaide zich naar me om en we raakten in gesprek. De student stamde uit het noorden van Kazachstan en bezoekt daar de orthodoxe kerk. Onze missie interesseerde hem enorm. Ik kon hem juist nog het gebedsprentje geven voor hij aan de beurt was. Die dag troffen we hem nog drie keer en steeds was hij degene die op ons toeliep om voor het prentje te bedanken. Uiteindelijk namen we afscheid van elkaar als beproefde vrienden.”

Zr. Madeleine schreef: “De wereldactie voor de Vrouwe van alle Volkeren opende duidelijk de harten van de artsen. We zouden er zoveel over kunnen vertellen!
Na ontvangst van het prentje vertrouwden meerdere vrouwelijke artsen ons zelfs hun eigen leed en kruis toe. Ze deden dit met de vraag voor hen te willen bidden. ‘Ook wij hebben genezing nodig,’ zei er ééntje zelfs.”

Op een morgen moesten beide zusters hetzelfde onderzoek ondergaan.
Zr. Martha was als eerste aan de beurt. “Voor me zat een strenge, onvriendelijke, vrouwelijke arts met harde gelaatstrekken. Tijdens de niet echt milde behandeling schoot me te binnen, dat ook zij het recht heeft om de liefde van moeder Maria te ervaren. Toen ik haar het prentje aanbood, moet de Vrouwe van alle Volkeren haar hart hebben geraakt, want op hetzelfde moment viel haar strengheid als een kaartenhuis ineen. Haar gezicht begon te stralen en toen ik haar een beetje uitleg gaf over de beeltenis en het gebed, stonden haar de tranen in de ogen en zei ze met een glimlach: ‘Kunt u mij alstublieft nog meer daarvan geven. Ik heb ze nodig voor mijn man en dochter. En geeft u het in het voorvertrek ook aan mijn assistente, want zij en haar gezin hebben het hard nodig.

Toen zr. Madeleine na mij binnentrad, was de arts vriendelijk en weekhartig. In het patiëntendossier had ze zr. Madeleines doopnaam Ella gelezen en sprak haar daarom aan met de tedere verkleiningsvorm ‘Ellatsjka’ en noemde haar gedurende de behandeling ‘mijn beste, mijn lieve’. Wat een verandering in de omgang. En wij, haar twee patiënten, gingen blij huiswaarts!”



“Gij zijt het werktuig. De Vrouwe zorgt voor alles,” zegt de Moeder van alle Volkeren. Hoe zeer deze uitspraak klopt, beleefde onze missionaris zr. Martha op indrukwekkende wijze op het vliegveld van Pavlodar, Kazachstan, toen haar vlucht grote vertraging had en ze moest wachten.

“Deze onverwachte vertraging leidde tot een gesprek met een islamitische vrouw, die naast me kwam zitten. Al snel knoopte ze een gesprek aan: ‘U heeft net Pasen gevierd, niet waar?’ Ik vertelde haar dus kort over het lijden uit liefde, de dood en verrijzenis van Christus en over Jezus’ Moeder. Dit was het juiste moment om haar het prentje van de Vrouwe te geven. Daarbij legde ik deze moslima in korte bewoordingen het belang uit van het gebed dat Maria of Myriam zelf heeft gegeven voor de nood der mensen en voor verzoening onder de volken.

Daarop vertelde de vrouw, dat zij ook bad en de moskee bezocht. En ze voegde er aan toe: ‘Zoudt u, alstublieft, toevallig nog meer van deze prentjes hebben? Weet u, ik vlieg nu voor mijn werk naar Dubai in de Arabische Emiraten. Daar zal ik vele bekenden uit verschillende landen ontmoeten, moslims, orthodoxe en Lutherse mensen, maar ook geheel ongelovigen. Het maakt toch niets uit dat ze een ander geloof bezitten? Heb geen angst, ik gooi de plaatjes niet in de prullenbak. Ik weet, dat het gebed echt helpt.’

Op deze dag had ik helaas maar dertig prentjes bij me en overwoog of ik ze wel alle zou geven. Toen de vrouw ze zag, was ze zeer verheugd en vroeg me nog een keer: ‘Ach, mag ik alstublieft alle plaatjes hebben? Ik verzeker u, dat ik ze nog voor de lezing zal verdelen. En mijn zeer goede vrienden wil ik ze graag bij het diner als persoonlijk cadeau geven’.”

 
 
  • Deutsch (DE-CH-AT)
  • Italian - Italy
  • Nederlands - nl-NL
  • Español(Spanish Formal International)
  • French (Fr)
  • English (United Kingdom)