Het is niet toegestaan om teksten te kopiëren zonder de bron te vermelden
   www.de-vrouwe.info 

voor het gebruik van afbeeldingen is schriftelijke toestemming vereist.

Hier gaat u naar de officiële website van de Stichting Vrouwe van alle Volkeren.


Afdrukken E-mailadres
archief-wereldactie



Getuigenissen uit de hele wereld - 2013



Veelvuldig hebben we het al mogen beleven: Maria, “de morgenster van de nieuwe evangelisering”, opent de harten door de wereldactie op unieke wijze voor het geloof. Daarover zouden enigen van u hier in de hal kunnen vertellen uit eigen ervaring, die jullie bij het uitdelen van het prentje hebben opgedaan. In deze zin delen we nu enkele van deze kleine ‘beslissende momenten’ met u.

Heel bijzondere groeten brengen wij u over uit Amsterdam, uit de Kapel van de Vrouwe van alle Volkeren. Ook al is de genadekapel klein en bescheiden, toch komen mensen van alle continenten er naar toe.

In de afgelopen tijd was de kapel de ene keer vol met Braziliaanse pelgrims, op andere dagen kwamen Vietnamezen – zoals deze emigranten – en andere Aziatische groepen uit Indonesië, Korea en de Filippijnen.

Ze waren weer heel anders dan deze Italianen. Weer andere groepen kwamen uit Hongarije en Polen.


Mooi was ook de komst van 70 Afrikanen, die recentelijk vanuit België een bedevaart naar de Vrouwe van alle Volkeren maakten.



Zeer veel vreugde bracht ook het bezoek van veertig Grieks-katholieke artsen, genetici en onderzoekers uit de Oekraïne – drie weken geleden op het feest van Maria Koningin. Ze maakten speciaal een bedevaart naar de Moeder van alle Volkeren in Amsterdam. Acht jaar geleden hadden ze namelijk bij een gebedsdag in hun vaderland het prentje gekregen.

In Amsterdam volgden de diepgelovige leden van de katholieke artsenvereniging uit de stad Lvov geïnteresseerd de inleiding in de Boodschappen. Toen ik hun uitlegde dat de zieneres Ida Peerdeman zag hoe de Vrouwe van alle Volkeren beschermend haar handen boven de Oekraïne uitgestrekt hield, pinkten sommigen een traantje weg.

Nadat velen hadden gebiecht vierde de basilianer monnik pater Viktor voor hen in de Grieks-katholieke ritus de heilige Mis.

Hierna werden we regelrecht “leeggekocht”. Naast een liefdevolle vrouwelijke arts, die verantwoordelijk is voor duizend aidspatiënten en stervenden, namen ook alle anderen vele prentjes, posters en informatiemateriaal mee.



Voor de Vrouwe van alle Volkeren is ook Martin Plonka, een verpleger uit Beieren niets te veel. Dit jaar besloot hij opnieuw met zijn vrouw Edeltraud en zijn vijf kinderen een bedevaartsbus naar de gebedsdag te organiseren.

Al langere tijd had ik de wens om de actie van de Vrouwe van alle Volkeren bekend te maken bij onze mariale mannencongregatie in Cham. Bij een gesprek met pater Liebl, de verantwoordelijke priester, toonde deze een grote openheid en hij stelde voor dat ik bij de jaarlijkse bezinningsdag van de groepsleiders kort over de Moeder van alle Volkeren zou spreken.
De ongeveer honderd leiders van de afzonderlijke parochiegroepen mochten vervolgens naar behoefte prentjes meenemen om ze aan de leden van hun groepen door te geven. Zo werden op deze dag 5.400 prentjes letterlijk aan de man gebracht. Er bleef geen enkel prentje over!
Een week later belde een van de leiders ons op en zei: “Omdat deze actie zo belangrijk is, wil ik ook voor het katholieke vrouwengilde in mijn woonplaats nog 300 stuks bestellen.”

Op 1 mei mochten we in het bedevaartsplaatsje “Maria Rosenöd” voor de tweede keer helpen bij een actie-stand om de boodschappen van de Moeder van alle Volkeren te verspreiden.
P. Liebl sprak tijdens de pelgrimsmis kort over de Moeder van alle Volkeren en verwees naar onze informatiestand, die vervolgens ook goed bezocht werd.
Vol ijver verdeelden speciaal onze kinderen zo’n 1000 prentjes, die met grote vreugde werden aangenomen. Op deze dag kreeg onze kleine Leopold een kaars met de Vrouwe van alle Volkeren erop. Hier ziet u hem.
Trots als een pauw nam hij de kaars de volgende morgen mee naar school om aan zijn kleuterleidster te laten zien. Ze was er ook mee ingenomen en meende dat deze goed paste in de maand mei. Zo kon Leopold tevens aan zijn leidsters en de kinderen van zijn groep een prentje schenken. Ja, eigenlijk hebben we altijd prentjes bij ons: in de auto, de handtas en bij mijn werk in de thuiszorg. Vaak ontstaat er onverwachts een gelegenheid om er een te geven.





In Nouméa, de hoofdstad van Nieuw-Caledonië, een paradijselijk mooie eilandengroep ten oosten van Australië, verzorgt de bankemployee Philipp Renau regelmatig een uitgebreide dialezing over de Vrouwe van alle Volkeren. We zien hem hier rechts in de witte blouse.

Philipp was twee jaar geleden voor de eerste keer in Amsterdam en door zijn lezingen hebben nu al bij elkaar 500 eilandbewoners gehoord over de Moeder van alle Volkeren. Uitgerust met prentjes, posters en brochures keren ze naar huis terug en verspreiden op hun beurt weer de Amsterdamse beeltenis en gebed over het hele eiland.

Overigens zijn we voor het komende jaar 2014 al uitgenodigd op het Caribische eiland Aruba, 30 kilometer uit de kust van Venezuela en in de Midden-Amerikaanse staat Costa Rica waar priesters en leken een gebedsdag organiseren.



Een alledaags voorbeeld vertelt nu zuster Mariëtta uit Oostenrijk over welke innerlijke uitwerking het prentje onverwachts kan hebben.

Toen ik kort geleden met de trein van Wenen naar Innsbruck reisde, stapten in Salzburg veel jongeren in, waaronder ook een meisje dat meteen mijn aandacht trok, omdat ze helemaal alleen in de gang op een koffer zat. Ik zwaaide naar haar en zei dat bij mij nog een plaatsje vrij was. Toen ze bij me plaatsnam, zag ik aan onderarmen diepe snijwonden. Ik probeerde mijn schrik zo goed mogelijk te verbergen en mijn enige gedachte was: “Dit meisje moet ik bijzonder veel liefde betonen.”

Ieder keer dat onze blikken elkaar kruisten, glimlachte ik en zij eveneens. Al redelijk snel begon Vanessa – zo luidt haar naam – te praten en ze vertrouwde me enkele dingen uit haar dramatische leven toe. Vanessa, die ik een jaar of 17 had geschat, is pas 13. Vanaf haar zesde jaar leeft ze ver weg van haar moeder, omdat deze haar al als 16-jarige had gekregen maar nooit aangenomen. Ofschoon Vanessa nu twee keer per maand een weekend naar haar moeder gaat – ze was juist weer op weg naar haar – heeft haar moeder uitgerekend op deze dagen meestal geen tijd voor haar dochter. Terwijl ze dit vertelde, kon je aan Vanessa zien dat de gedachte door haar eigen moeder niet geliefd en afgewezen te zijn, haar diep verwondde.
Toen ik in haar lijdende, maar mooie diepe ogen keek, schoot me te binnen: “Het prentje! Dat is nu precies het juiste!” Snel pakte ik er een en liet het Vanessa zien, terwijl ik vroeg: “Weet je, wie dit is?” – “Nee,” antwoordde ze. Wat bleek, ze was niet gedoopt en had nog nooit iets over Jezus gehoord. Dat merkte ik toen ik over Jezus begon en ze me vroeg: “Leeft Hij nog?”

Zo probeerde ik haar met de beeltenis in de hand uit te leggen: “Dit is Maria, de Moeder van God. Ze is ook jouw Mama. En ze houdt zo veel van je, dat ze steeds, onophoudelijke vol liefde naar je kijkt. Ze kan helemaal niet anders. Ze houdt van je zoals je bent en ze kijkt altijd naar je, alsof je de enige op deze wereld bent.”
Enkele seconden verstarde ze, zodat ik niet goed wist of ze het echt goed had kunnen begrijpen. Stil vroeg ze vervolgens: “Echt?” – “Ja, echt waar,” antwoordde ik haar. Vanessa hield haar ogen lange tijd op het prentje gericht en met tranen in de ogen zei ze zachtjes: “Dat heeft nog nooit iemand tegen mij gezegd!” Dit moment was zo speciaal, dat je de genade als het war kon voelen. Ook ik moest moeite doen om niet te huilen, want zo juist had iemand Maria als haar persoonlijke moeder ontdekt. Vanessa stak het prentje in haar tas en nam daarmee haar moeder aan, die ze op deze dag voor het eerst had ontmoet. En ik ben er zeker van dat Maria haar verwondde kind deze moederlijke liefde zal geven, waarnaar Vanessa al zo lang verlangd maar nooit gekregen heeft.



Echt voorbeeldig en navolgbaar is ook wat de gebedsgroep ‘Zonen en dochters van Maria, Moeder en Koningin’ in de Noord-Italiaanse havenstad Triëst op bescheiden wijze, maar zeer doelbewust doet voor de Moeder van alle Volkeren. Triëst ligt onmiddellijk aan de grens met Slovenië en verenigt op grond van zijn geografische ligging al eeuwenlang verschillende volkeren en talen.

Toen de gebedsgroep – hier zien we enkele leden – verleden jaar de Boodschappen en het gebed van de Vrouwe van alle Volkeren leerde kennen, was ze daarover meteen enthousiast. Leden bezochten talrijke parochies in Triëst en omgeving met het verzoek het gebed van de Vrouwe van alle Volkeren te mogen verspreiden. Verbaasd vonden ze overal open deuren en onmiddellijke aanvaarding.

Zo werden voor de verschillende, ook tweetalige parochies in de stad en de omliggende dorpen een aanzienlijk aantal prentjes besteld, dat nu al in de tienduizenden loopt. Het zijn vooral Italiaanse, Sloveense en Kroatische prentjes, maar ook in twaalf andere talen die vanuit dit knooppunt van talen en culturen verspreid worden.

Een bijzonder thuis heeft de Vrouwe van alle Volkeren sinds dit voorjaar gevonden in het nationale Mariaheiligdom ‘Monte Grisa’ niet ver van de stad. Men ziet hier de top ervan boven de groene heuvels.

Met toestemming van de rector van het heiligdom heeft de gebedsgroep deze gebedshoek ter ere van de Vrouwe van alle Volkeren zeer mooi ingericht. Iedereen mag prentjes en informatie in verschillende talen meenemen en de pelgrims maken daarvan graag gebruik. Talrijk pelgrimeren ze ook uit het buitenland naar Maria en kunnen tevens genieten van het geweldige uitzicht.




Anderhalf jaar geleden bezocht de Poolse arts Aleksandra Zwadka na een congres het centrum van Amsterdam. In een restaurant leerde ze de Nederlandse Elisabeth kennen. Al snel spraken ze over God en over wereldse dingen.
Na een tijdje kwam de Vrouwe van alle Volkeren ter sprake en de twee vrouwen besloten met de tram de kapel op te zoeken.
Omdat Elisabeth had vernomen dat Aleksandra – hier in beeld – al zeven jaar getrouwd was en ondanks jarenlange, hormonale problemen zo graag een kind zou willen hebben, fluisterde de Nederlandse haar bij het betreden van de kapel in: “Bid tot de Vrouwe van alle Volkeren om een kind”.

Later schreef Aleksandra naar de kapel: “Ik begon meteen innig te bidden: ‘Maria, ik vertouw op u. Schenk mij en mijn man alstublieft een dochter.’ Daarbij keek ik de Vrouwe van alle Volkeren op het genadeschilderij in de ogen en op dat moment wist ik met innerlijke zekerheid: ‘Ik zal verhoord worden’. Daarbij was ik zo gelukkig, zo vol vertrouwen. Ik voelde me als een kind.”
Ook voor ons was de komst van Aleksandra een gebedsverhoring. Uitgerekend op deze dag hadden we er concreet voor gebeden, dat de Vrouwe ons iemand zou sturen, die de laatste correcties van het vierzijdige Poolse prentje zou kunnen maken. En echt waar, Aleksandra was meteen bereid!

Teruggekeerd naar huis leek het voor de Poolse artstin er helemaal niet op dat de Moeder van alle Volkeren haar had verhoord. Haar arts stelde juist problemen in het onderlichaam vast. Aleksandra moest medicamenten nemen en voelde zich zo ellendig, dat ze meerdere weken thuis moest blijven en daarna ter sterking naar haar ouders ging. Omdat de toestand zich niet verbeterde en ze zich slecht bleef voelen, kwam op een dag de gedachte bij haar op: “En als ik nu eens zwanger zou zijn?”
En inderdaad een test bevestigde dit! Meteen belde ze haar echtgenoot op: “Lieveling, we krijgen een baby!” En ze schreef ons in Amsterdam: “Ik wist, dat zij, de Vrouwe van alle Volkeren het was. Zij heeft me verhoord en bij God voor mij om een kind gebeden.” De verdere zwangerschap verliep probleemloos en precies een jaar geleden kwam haar dochtertje Zuzanna ter wereld, waarop Aleksandra ons schreef: “Ze behoort u toe, Maria. Ik zal alles doen dat ze u leert kennen en beminnen.”




Georg Hunstig is leraar Latijn en godsdienst op een katholiek meisjesgymnasium in Neuss, de stad tegenover Düsseldorf aan de andere oever van de Rijn. Hij kent de Moeder van alle Volkeren al vanaf de Eerste Internationale Gebedsdag in Amsterdam in 1997.

“Medio juni 2013 maakte ik met de Engelstalige pastoor van Keulen en Düsseldorf een bedevaart naar Amsterdam en kocht volop prentjes in alle mogelijke talen in. Ik heb ze namelijk altijd in minstens tien talen bij me.

In de daaropvolgende dagen van lessen was het mijn bedoeling om twee Kroatische meisjes het prentje van de Moeder van alle Volkeren in het Kroaats te geven voor hun families. De andere leerlingen vingen dit op. Ik had het gebed met deze elf-, twaalfjarigen al vaker als officieel morgengebed voor het lesbegin in het Duits gebeden. Meteen melden zich enigen: ‘Mijn oma uit Polen is juist op bezoek!’ – ‘En mijn moeder is ook uit Polen!’ Van een ander kwam de oma uit Spanje. De ene vinger na de ander schoot omhoog en ongeveer 25 mintuten later waren in acht talen 75 prentjes verdeeld.
Als afsluiting baden we het gebed gezamenlijk als morgengebed, maar ieder in zijn moedertaal. Ik was niet weinig verbaasd hoe Maria in zo korte tijd zo veel naties kan bereiken! Mooi is ook dat de leerlingen het zelf verder geven en het thuis in hun gezinnen bidden.

Ook ander leerlingen – uit negen verschillende klassen tot aan de eindexamenklas – gaf ik het prentje, zodat we het ’s morgens kunnen bidden. Velen plakten het zorgvuldig in hun klapper en een meisje zei: ‘Kijkt u eens, ik heb hier een met de afbeelding en daarnaast een met de tekst, zodat ik ze beiden tegelijk kan zien.’
In dit nieuwe schooljaar heb ik weer nieuwe klassen, die ik hopelijk met de Moeder van alle Volkeren vertrouwd kan maken. Het geweldige aan dit gebed is toch, dat het zelfs voor die ‘dragelijk’ en ‘bidbaar’ is die een beetje kerkkritisch zijn of enig voorbehoud hebben ten opzichte van Maria. We bidden immers om de vrede, die iedereen wenst. En daarom – daarvan ben ik overtuigd – kan dit prentje en gebed alle harten helemaal openen.
Tot slot ligt me nog iets bijzonder op het hart: dat we de Moeder van alle Volkeren tezamen smeken om ons goede godsdienstleraren te geven.”


Veel tijd en energie investeert ook de 29-jarige tandarts Paola Melo uit Peru – hier links in beeld – voor de wereldactie.


Ze brengt het genadebeeld samen met de zielzorgers naar gevangenissen, ziekenhuizen en kapellen, alsook bij gebedsontmoetingen en in scholen, zelfs tot in Brazilië toe.
In totaal heeft Paola intussen al duizenden prentjes verdeeld. Ze schreef ons:

“Bij het laatste bezoek aan de gevangenis kwamen er van de 400 gevangen 100 naar de heilige Mis. Bij velen kon men het verlangen naar een nieuw begin zien. Toen we de prentjes verdeelden, wilden allen er één, ook de ongelovigen. Eentje zei: ‘Ik ben niet gelovig, maar ik wil er ook eentje, omdat ik haar in mijn leven nodig heb.’
Tot slot baden allen het gebed van de Vrouwe van alle Volkeren en de priester zei tegen de gevangenen: ‘De Vrouwe van alle Volkeren is jullie moeder, zoals ze dat was voor haar Zoon.’
Voor de slotzegen vormden allen een rij en kwamen tot voor het grote genadeschilderij. Velen kusten het en huilden daarbij.”

De talrijke bezoeken aan de ziekenhuizen, waarbij de grote afbeelding van de Moeder van alle Volkeren van kamer tot kamer ging, zijn voor Paola nooit vluchtige ontmoetingen. Dagen- soms wekenlang bezoekt ze in haar vrije tijd de zieken en bidt aan hun bedden tot de Moeder van alle Volkeren tot verbetering optreedt.

Deze driejarige jonge, bijvoorbeeld, was van de derde verdieping naar beneden gevallen. Levensgevaarlijk gewond en buiten bewustzijn bracht men hem het ziekenhuis binnen.
Zijn vader, een analfabeet, leerde door Paola het gebed van de Vrouwe van alle Volkeren van buiten, zodat hij het iedere dag aan het bed van zijn kind kon bidden. En deze ging het tot verbazing van de artsen al snel beter.


Op aanraden van een priester bezocht Paola met het pelgrimerende schilderij van de Moeder van alle Volkeren ook de aan tuberculose lijdende Isidora uit een zeer arm milieu.

Ondanks haar enorme pijn bad ze graag het gebed van de Moeder van alle Volkeren en beloofde zelfs eindelijk kerkelijk te huwen indien haar toestand zou verbeteren. Een week later ging het met Isidora al stukken beter en zo kwam het inderdaad tot de bruiloft, zoals hier te zien is.
Voor de bruidskleding en het feestdiner hadden weldoeners gezorgd. Ondertussen is Isidora gezond en ook haar man Jorge heeft een vaste baan gevonden.

Eens vroeg een vrouw het pelgrimerende schilderij in huis te mogen hebben, ofschoon haar man, die niets van God wilde weten, er strikt tegen was. Toen Paola het de genadebeeltenis met de auto bracht, stond hij juist op het punt kwaad het huis uit te lopen. Daarop vroeg ze hem beleefd: “Ach, helpt u me toch alstublieft met dit schilderij.”
Zo droeg hij het ’t huis in en plaatste het op het altaartje dat zijn vrouw liefdevol had versierd. Roerloos bleef hij voor de genadebeeltenis staan, keek haar stil aan en zei spontaan: “Vergeef me!” –
“Vervolgens,” zo schreef Paola ons, “ging hij zitten en samen leerden we de rozenkrans, die dit echtpaar nog nooit eerder had gebeden. Vaak ging ik naar hen toe voor de rozenkrans en de man was er steeds bij. Nu bidden ze trouw verder, ook zonder mij!”

In juni schreef Paola naar Amsterdam, dat de Vrouwe van alle Volkeren en de wereldactie haar leven zo zeer hebben veranderd, dat ze eraan denkt als religieuze bij een gemeenschap in te treden. We beloofden Paola vandaag voor deze intentie te bidden.



Het volgende voorbeeld brengt ons naar Portugal naar pater Vitor Espadilha, die de Vrouwe van alle Volkeren al vele jaren kent.


Iets langer dan een jaar pelgrimeren in zijn parochie in Aveiro, een schilderachtig stadje tussen Coïmbra en Porto, twee grote afbeeldingen van gezin tot gezin. Zo bezocht de Moeder van alle Volkeren verleden jaar al 52 gezinnen en voor dit jaar hadden zich in januari al 104 gezinnen aangemeld.

De pelgrimerende afbeelding blijft bij iedere familie steeds een week. Dan wordt hij meegenomen naar de zondagse Mis en aan een gezin doorgegeven, dat hem nog niet had. Dit gezin ontvangt van pater Vitor steeds een bijzondere zegen en aansluitend bidt de hele parochiegemeenschap in de kerk het Gebed van Amsterdam.
Misschien dat de een of ander van ons dit thuis in zijn parochie kan voorstellen.





Vandaag vindt in Abidjan in Ivoorkust ook een Gebedsdag ter ere van de Vrouwe van alle Volkeren plaats. Andere gebedsdagen waren er dit jaar al in Nederland, in Slowakije, in Uruguay en Argentinië, op de Filippijnen, in Roemenië en zelfs in Thailand. Daar spannen de Keulenaar Hans Jakob Stahl en de Thai Raphael zich zeer in voor de verspreiding van de genadebeeltenis.

In de Thaise hoofdstad Bangkok namen op 1 juni jongstleden 400 gelovigen uit verschillende landen deel aan de Gebedsdag.

Na de plechtige heilige Mis mocht ieder zijn persoonlijke intentie naar het zeer elegant, met gele orchideeën versierde schilderij van de Moeder van alle Volkeren brengen. Aansluitend vond een processie met de genadebeeltenis plaats.








Als kronende afsluiting willen we u beslist nog vertellen over de Nederlandse Montfortaner missionaris pater de Waard, die al 45 jaar in Brazilië werk en hier juist het genadeschilderij kroont.


Als grote vereerder van de ‘Vrouwe van alle Volkeren’ heeft hij in de afgelopen negen jaar haar ter ere in Atibaia deze kerk gebouwd. Deze wordt nu op 22 september door de plaatselijke bisschop ingewijd.
We danken u, pater de Waard, voor uw voorbeeld!



Eigenlijk moet ieder zich dagelijks het concrete voornemen maken: “Vandaag neem ik de prentjes mee en wil ik proberen er enkele door te geven.”
Tot slot kijken we nog naar een videoclip over Malta, het eiland in de Middellandse Zee. Daarin zien we hoe men zelfs van een vakantie bewust gebruik kan maken om in vakantieoorden aan lokale bewoners en toeristen de Moeder van alle Volkeren voor te stellen.

Wij danken u!

 
 
  • Deutsch (DE-CH-AT)
  • Italian - Italy
  • Nederlands - nl-NL
  • Español(Spanish Formal International)
  • French (Fr)
  • English (United Kingdom)