Het is niet toegestaan om teksten te kopiëren zonder de bron te vermelden
   www.de-vrouwe.info 

voor het gebruik van afbeeldingen is schriftelijke toestemming vereist.

Hier gaat u naar de officiële website van de Stichting Vrouwe van alle Volkeren.


Afdrukken E-mailadres
archief-wereldactie



Bijdrage van
de kapel van de Vrouwe van alle Volkeren
Drie zusters uit het heiligdom - 2005

“Nieuws over de Vrouwe van alle Volkeren uit Amsterdam en uit de hele wereld”

Lieve vrienden van ver en nabij,
We willen nu graag met jullie een kleine wereldreis maken en enkele landen en plaatsen bezoeken, om zo iets te laten zien van de wereldwijde actie van de Vrouwe van alle Volkeren.

Filippijnen – De macht van het gebed
Zoals u misschien al weet is de devotie tot de Vrouwe van alle Volkeren op de Filippijnen op een heel bijzondere manier verspreid. De huidige president, Gloria Arroyo, heeft dit land van meer dan zevenduizend eilanden bij haar ambtsaanvaarding op 30 juni 2004 uitdrukkelijk onder de bescherming en hoede gesteld van de Vrouwe van alle Volkeren. Deze bescherming mochten de Filippijnen afgelopen december ook daadwerkelijk ervaren.
Graag wil ik u een fragment uit een e-mail voorlezen, dat een echtpaar uit Manilla ons heeft geschreven:
‘Ons land heeft in de laatste weken van november zeer geleden onder een aantal tyfoons. Veel mensen zijn omgekomen bij aardverschuivingen en overstromingen, ook een priester. Hij probeerde iemand van de verdrinkingsdood te redden, maar werd toen zelf door de sterke stroom meegesleurd.
Begin december, meteen na de rampzalige tyfoons, dreigde een nog veel zwaardere en heviger tyfoon het hele land te treffen. Toen dat bekend werd, is er met SMS-berichten in het hele land opgeroepen tot gebed en iedereen begon te bidden.
Het gebed van de Vrouwe van alle Volkeren werd geregeld via de nationale televisiezender uitgezonden tijden onze gebedsactie, terwijl we ons op het ergste voorbereidden, maar er gebeurde niets. Zelfs CNN berichtte dat er iets heel bijzonders was gebeurd: de zware tyfoon die op Filippijnen afkoerste, was vreemd genoeg van richting veranderd en trok weg.’

Het tweede land dat we in Azië bezoeken is Cambodja. Pieter van der Veen en Chiel van Soelen uit Amsterdam zetten zich als vertalers ook voor de Vrouwe van alle Volkeren volledig in, onder andere tijdens hun reis begin januari naar Cambodja. Al aan het begin van hun verblijf werd duidelijk dat de Vrouwe van alle Volkeren ook in dit zwaarbeproefde land vereerd wil worden, want de contacten liepen als vanzelf. Zo kon het gebed worden vertaald in het Khmer, de bisschop van Phnom Penh gaf het imprimatur en kort daarop werden 30.000 prentjes en 3.000 posters gedrukt. Bij de drukkerij werkte een Filippijnse Salesianer pater, die de Vrouwe van alle Volkeren al kende. Hij was blij met de opdracht om het prentje te drukken en beloofde ze in alle drie de bisdommen van Cambodja te verspreiden. Met de verering van de Vrouwe van alle Volkeren heeft voor het eerst ook weer een mariale devotie zijn intrede in Cambodja gedaan.

Dan maken we nu een korte tussenlanding in Israël.
In de zomer van 2004 zat de Franciscaner broeder Leo voor de kapel ‘Dominus Flevit’ in Jeruzalem. Een joodse jongeman kwam op hem toe en zei: ‘Broeder, ik had een droom. Een vrouw zei in deze droom tot mij: word christen, want Christus houdt van je.’ De man vertelde verder: ‘Toen ik wakker werd, ervoer ik een diepe vrede in mijn hart en was alle onrust in me verdwenen. Broeder, u bent de eerste die ik het vertel en ik ben er nog helemaal vol van. Ik voel nu een hele diepe vrede in me.’ Broeder Leo en de jongeman hadden een lang gesprek. Daarbij zei de Franciscaan: ‘Nu is er vrede in je, maar mag ik je nog een gebed voor de vrede geven?’ Broeder Leo vertelde hem toen van de Vrouwe van alle Volkeren en haalde het prentje uit zijn tas. Toen was de Israëliër zeer aangedaan en hij zei terwijl hij op de Vrouwe van alle Volkeren wees: ‘Dat is de vrouw die tegen me heeft gezegd dat ik christen moest worden omdat Christus van mij houdt. Zij is het, ze draagt ook hetzelfde gewaad.’

Ons volgende uitstapje gaat naar Oekraïne.
Het afgelopen jaar konden er in Lwiw, Oekraïne, twee gebedsdagen ter ere van de Vrouwe van alle Volkeren gehouden worden. Duizenden Oekraïners, meest Grieks-katholieke gelovigen, namen eraan deel. Met grote eerbied ontvingen ze het prentje. Bijna iedereen die het kreeg, kuste het meteen.
De Oekraïense presidentsverkiezingen van afgelopen november veroorzaakten grote opwinding in de hele wereld. Er was met de verkiezingsuitslagen van 21 november 2004 gefraudeerd!
De Oekraïners wisten dat als ze nu niet tegen de leugen en onrechtvaardigheid zouden optreden, ze hun vrijheid zouden verliezen.
In het centrum van Kiev kwamen meer dan een miljoen Oekraïners bijeen, die geweldloos voor de vrijheid wilden vechten. Kou noch sneeuw kon ze weerhouden. Velen baden. Zelfs op de tribune op het Plein van de Onafhankelijkheid werd gebeden. Soms waren het orthodoxen, dan weer katholieken, protestanten of joden.
Olga Witruk besloot samen met haar man en twee kinderen tijdens de revolutie prentjes uit te delen. Op de foto zien we hoe blij de mensen met de prentjes waren, want in deze gevaarlijke situatie besefte iedereen dat Oekraïne de bescherming en hulp van de moeder Gods nodig had. Zelfs de huidige president Viktor Joesjenko kreeg een prentje.
Deze postzegel werd uitgegeven ter herinnering aan de vreedzame revolutie, waarover de politici en zelfs de president zeiden dat slechts dankzij Gods hulp alles is gebeurd zonder bloedvergieten. Hebt u al de afbeelding van de Vrouwe van alle Volkeren op de postzegel ontdekt?

Zo en nu maken we een uitstapje naar Afrika. Daarvoor hebben we een reisleidster die er alles vanaf weet.
Zr. Jacinta Dähler is een Baldeggerzuster uit Zwitserland. Al meer dan dertig jaar werkt ze in Tanzania. De laatste zeven jaar heeft ze zich echt met een groot vuur en vol ijver voor de Vrouwe van alle Volkeren ingezet. We laten haar nu zelf aan het woord:

Getuigenis van zr. Jacinta Dähler:

In 1997 kreeg ik tijdens een bedevaart een prentje van de Vrouwe van alle Volkeren. Eenmaal terug in Tanzania, begon ik me in de boodschappen van Amsterdam te verdiepen en steeds beter te begrijpen hoe belangrijk die zijn. Van de bisschop van Mahenge kreeg ik uiteindelijk de opdracht om voor de verspreiding van de devotie tot de Vrouwe van alle Volkeren in Tanzania te zorgen. In het jaar 2000 riep zelfs de bisschoppenconferentie me daartoe op. Met hulp van priesters, zusters en leken konden het afgelopen jaar meer dan 70.000 prentjes in het Kiswahili verspreid worden. We konden ter plaatse ook verschillende folders en boekjes met de boodschappen drukken. Omdat ik een paar jaar in een spiritueel centrum in Dar es Salaam heb gewerkt, kon ik voordrachten over de Vrouwe van alle Volkeren houden voor talrijke priesters, kloosterlingen en catecheten uit Tanzania, en ook deelnemers aan retraites erover vertellen. In 2002 mocht ik zelfs 110 bisschoppen uit heel Oost-Afrika informatie geven over de Vrouwe van alle Volkeren.
De Vrouwe van alle Volkeren vraagt in haar Boodschappen dat we ons met een groot vuur en vol ijver voor de wereldactie inzetten en ze belooft: ‘Ik zal helpen.’ En ik kan werkelijk getuigen: Maria heeft geholpen!

Van Afrika vliegen we nu verder naar Zuid-Amerika.

In Brazilië worden al meer dan vijftig jaar prentjes van de Vrouwe van alle Volkeren verspreid! Arnaldo Camargo Fo uit Sao Paulo schreef ons dat er zoveel vraag naar de prentjes is dat hij – hoewel hij er afgelopen december nog 50.000 heeft laten drukken – er half april weer 100.000 heeft moeten laten bijdrukken. En daarvan werd al weer de helft verspreid.
Na de erkenning van de Amsterdamse verschijningen in 2002, gaf de Braziliaanse bisschop Bruno Gamberini te kennen dat hij zo spoedig mogelijk in zijn toenmalige bisdom een kerk wilde hebben die aan de Vrouwe van alle Volkeren gewijd zou zijn.
In september 2003 begon men in Attibaia, zo’n zestig kilometer van Sao Paulo, met de bouw. Op 31 mei 2004 zegende en plaatste Mgr. Dom Bruno een gedenksteen.
Vanwege de financiële situatie vordert de bouw echter maar langzaam. Giften uit Europa hebben een heel stuk geholpen, maar ook de plaatselijke bevolking draagt haar steentje bij. Zo zal bijvoorbeeld op 27 mei 2005 voor de tweede keer een benefietconcert van de Anjos de Resgate – de ‘Engelen van de Bevrijding’ ten gunste van de nieuwe kerk plaatsvinden.

Ook in Colombia gaan steeds meer mensen van de Vrouwe van alle Volkeren houden. Hier zien we een processie van Bogota naar Tibawy met een beeld van de Vrouwe van alle Volkeren. Jong en oud neemt eraan deel, zowel grootouders als kleine kinderen, en ook enkele leraren met hun leerlingen.

Ja, de verering van de Vrouwe van alle Volkeren breidt zich in Zuid-Amerika steeds verder uit. In Peru worden bijvoorbeeld op het ogenblik een miljoen prentjes gedrukt.

Zo, en nu keren we langzaam maar zeker terug naar Nederland, want ook hier valt het een en ander te melden. Eerst gaan we naar de binnenstad van Amsterdam voor de zogenaamde straatactie. Gesprek van het filmfragment van de straatactie:

- Wilt u een prentje van Moeder Maria? Welke taal spreekt u?
- Hebreeuws.
- Wilt u het in het Hebreeuws?
- Hebt u het in het Hebreeuws?
- Ik zal even voor u kijken.
....
- Hé, dat is Hebreeuws!
- Ja, oké. Maar het Engelse houd ik ook. Bedankt.
- God zegene je.

... Vandaag is het weer zover. Een keer per maand komen we met een groep mensen bijeen die regelmatig naar de kapel van de Vrouwe van alle Volkeren komen. We trekken dan de binnenstad van Amsterdam in om gehoor te geven aan de oproep van Maria om het gebedsprentje te verspreiden onder al haar kinderen. We nemen ze in alle verschillende talen mee. We komen hier mensen tegen van over de hele wereld: Joegoslaven, Spanjaarden, Italianen, Amerikanen, Engelsen, en het is hartverwarmend om te zien hoe blij mensen met het plaatje zijn, helemaal als je ze zegt, dat Maria de Moeder is van alle mensen, van alle volkeren, en dat dit gebedje van haar een gebedje is voor de wereldvrede.

Simone Faber
– Oproep tot de straatactie

Lieve mensen, trouwe kinderen van Maria,
Met hen die bij mij zijn wil ik u bemoedigen en oproepen niet bang te zijn het net aan de andere kant uit te werpen. Wij bedoelen: wees niet bang het evangelie van Onze Heer te brengen op een manier die u niet eerder gedaan heeft, zoals op straat. Hoewel er altijd mensen zijn die het afwijzen, zijn er velen die hongeren om Gods blijde Boodschap te vernemen. Het uitreiken van het prentje van de Vrouwe is daartoe een fantastische manier en biedt voor ieder karakter mogelijkheden aan de oproep van de Vrouwe gehoor te geven. Immers: Maria vraagt alleen maar om het aan de mensen te geven, maar hoe mooi is het als mensen je vragen naar de hoop die in je leeft; dán te kunnen getuigen. Wat een genade!
Wees niet bang! Luister niet naar die stem die zegt: doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Of dat u niet als een heilige wilt overkomen of dat u anderen zou indoctrineren. Luister niet naar die stem, want dat is de tegenstrever!
God zal u leren wat gewoon is en wat niet; dat we mensen zijn onder mensen, zo leren nederig te zijn en dat allen vrij zijn het aan te nemen of af te wijzen.
Hoewel u ons hier ziet met zo’n twintig mensen die op en af de straat opgaan, zijn er nog vele anderen bij betrokken, die bidden voor hen die wij die dag ontmoeten.
Elke actie is eigenlijk omringd door gebed.
We beginnen met de H. Mis. Terwijl we buiten zijn, bidden anderen en ook wij sluiten af met gebed in de kapel. Het is werkelijk actie van de hele gemeenschap, niet alleen van ons.
Dank u wel.

Nu zullen we het getuigenis van een jongeman horen, die het prentje eigenlijk alleen maar uit beleefdheid had aangenomen. Het was niet bij de straatactie, maar bij een jongerenbijeenkomst. We laten hem nu zelf aan het woord:

Getuigenis van Sander
‘Mijn geloof is veel minder oppervlakkig sinds ik de rozenkrans bid.’

Beste mensen,
Sinds enkele maanden ga ik regelmatig naar de kapel van de Vrouwe van alle Volkeren en ik wil graag de achtergrond hiervan vertellen.
Tot een jaar geleden was ik zeer terughoudend ten aanzien van Maria. Waarom naar Maria gaan, als je Jezus hebt, zei ik tegen mezelf. Ik zag er de relevantie niet van in.
Als ik ging bidden dan was dat alleen tot Jezus. Nou moet ik eerlijk bekennen dat van dat bidden de laatste jaren niet zo veel terecht was gekomen, omdat ik vrijwel nooit de rust kon vinden om een fatsoenlijk gebed te formuleren.
Vorig jaar oktober 2004 kwam hier echter verandering in. Tijdens een bezinningsweekend leerde ik een jonge vrouw kennen die zei dat ze op bijzondere wijze was geraakt door Maria. Ik dacht er zo het mijne van en na afloop gaf ze me zelfs een bidprentje mee van een vrouw op een aardbol. Ook daar dacht ik zo het mijne van maar uit beleefdheid nam ik het aan.
Maar toen ik thuis kwam haalde ik het bidprentje uit mijn zak en ik realiseerde me dat ik voor een keuze stond: of ik gooi het weg in de papierbak voor mij, of ik stop het weg, of ik doe er nu wat mee en kijk wat er gebeurt. Tot mijn verbazing koos ik voor de laatste optie.
Een aantal minuten later begon ik voor het eerst onbevangen de rozenkrans te bidden en daarbij ook het gebed van de Vrouwe van alle Volkeren.
Ik begon heel enthousiast, maar na het eerste tientje dacht ik al: Sander waar ben je aan begonnen, ik heb er pas tien gedaan en ik ben nu al moe van het bidden! Niettemin ging ik stug door en wonder boven wonder ging ik me er steeds beter bij voelen. Ik voelde dat het contact met Maria steeds inniger werd en alle onrust en moeheid viel geleidelijk van me af. Na afloop voelde ik een diepe vrede in mijn hart en ik kan niet vertellen hoe vaak ik Maria daarvoor bedankt heb.
Sinds deze gebeurtenis ben ik regelmatig de rozenkrans gaan bidden en ik heb ontdekt dat de rozenkrans tevens de ideale kapstok is voor mij om voor jezelf en voor andere mensen te bidden. Mijn geloof is daardoor veel minder oppervlakkig geworden. En dit is de reden waarom ik nu regelmatig naar de kapel van de Vrouwe van alle Volkeren ga.

Beste pelgrims,
Aan het einde van onze kleine wereldreis, wil ik u graag aanmoedigen al uw intenties met groot vertrouwen bij de Vrouwe van alle Volkeren te brengen. Niet alleen wat u persoonlijk ter harte gaat maar ook alles wat met de Kerk en de wereld te maken heeft.
Zo kwam afgelopen jaar een leraar aan het gymnasium in Sonthofen in Zuid-Duitsland naar de gebedsdag. Men had hem gevraagd heel in het bijzonder voor een man te bidden die al sinds zijn jeugd zeer grote psychische problemen heeft. Meteen na de gebedsdag trad er een duidelijke verbetering in. En de arts die hem al tien jaar behandelt, zei hierover: ‘Thomas begint nu pas te leven. Hij is 200% veranderd.’

 
 
  • Deutsch (DE-CH-AT)
  • Italian - Italy
  • Nederlands - nl-NL
  • Español(Spanish Formal International)
  • French (Fr)
  • English (United Kingdom)