Het is niet toegestaan om teksten te kopiëren zonder de bron te vermelden
   www.de-vrouwe.info 

voor het gebruik van afbeeldingen is schriftelijke toestemming vereist.

Hier gaat u naar de officiële website van de Stichting Vrouwe van alle Volkeren.


Afdrukken E-mailadres
archief-wereldactie



Getuigenissen van de wereldactie
van de Vrouwe van alle Volkeren - 2009

Om te beginnen willen we u graag iets vertellen over een mooie genezing, hoe de Vrouwe van alle Volkeren iemand tien levensjaren heeft geschonken.

Genezing van Georg Mitterer

Afgelopen jaar stuurde de heer Georg Mitterer uit Warth, een dorpje honderd kilometer ten noordoosten van München, een brief aan ons in het heiligdom in Amsterdam, waarin hij de Vrouwe van alle Volkeren bedankte voor het feit dat hij tien jaar geleden plotseling werd genezen. Hij zou vast en zeker bereid zijn geweest om hiervan vandaag zelf getuigenis af te leggen, maar de Heer heeft hem de afgelopen herfst tot zich geroepen.

Sinds zijn geboorte leed hij aan het zogenoemde Hillebrandt-syndroom, ofwel bloederziekte. In maart 1998, de heer Mitterer was toen 74 jaar, onderging hij in München Großhadern een blaasoperatie. Omdat de nabloedingen niet gestopt konden worden, kreeg hij in de weken daarna zo’n 35 bloedtransfusies. Weliswaar stopten de bloedingen toen eindelijk, maar professor Hiller moest hem meedelen: “Door de langdurige toevoer van stollingsmiddelen is uw eigen bloedstollingsmechanisme helaas volledig vernietigd.” Aan ontslag uit het ziekenhuis viel dus absoluut niet te denken, want de heer Mitterer kon alleen nog met stollingsmiddelen in leven worden gehouden.
Hij verbleef al drie maanden in de kliniek, toen hij op 24 juni 1998 in de avondschemering naar de hoofdingang wandelde. Daar stonden altijd taxichauffeurs op hun klanten te wachten en de heer Mitterer had behoefte aan een praatje.
Hij schreef ons het afgelopen jaar (2008) in zijn getuigenis: “Ik was nog op zoek naar een gesprekspartner toen plotseling een onbekende, knappe vrouw op me afkwam. Ze sprak me aan in het Hoogduits en zei: “Goedenavond.” Ik groette terug. Ik was gekleed als een bezoeker, niet als een patiënt, maar desondanks zei ze tegen mij: ‘U bent hier patiënt en het gaat niet goed met u.’ Ik antwoordde: ‘ Ja, dat klopt.’ De vrouw stak haar hand in haar schoudertas en haalde er een stukje papier uit. ‘Ach,’ zei ik, ‘u bent Bijbelonderzoekster.’ De Vrouw was erg vriendelijk en zei: ‘Nee, ik ben geen Bijbelonderzoekster. Maar neemt u alstublieft dit prentje aan. Dat zal u helpen.’ Toen zei ze: ‘Ik wens u het beste, en een goede avond nog.’ Toen liep ze snel in de richting van het metrostation.”
Georg Mitterer ging terug naar zijn kamer, waar hij het prentje dat hij net had gekregen nader bekeek. Het bleek een gebedsprentje van de Vrouwe van alle Volkeren te zijn. Hij schreef in zijn getuigenis: “Het was een heel mooi Mariaplaatje. Natuurlijk heb ik alles grondig doorgelezen en toen heb ik het prentje in mijn portefeuille gestopt; daar zit het nog steeds!”
Zijn gezondheidstoestand verbeterde zo plotseling, dat een arts hem al de volgende avond een ongelooflijke mededeling kon doen: “Meneer Mitterer, houdt u vast. U bent gezond!” En in de brief schreef de heer Mitterer: “Dit blijde bericht kwam na vier maanden van alleen maar negatieve uitslagen. Ik begon van opluchting onbedaarlijk te huilen.”
Inderdaad kon hij na een paar dagen al naar huis. Bijna alle artsen van de kliniek kwamen persoonlijk afscheid van hem nemen. Op zijn vraag: “Hoe verklaart u mijn plotselinge genezing?” antwoordde de chef-arts: “Meneer Mitterer, we weten het niet, we hebben geen idee! Blijf gezond.”
En dat bleef hij: de volgende tien jaar bracht Georg Mitterer in goede gezondheid door, wat hij altijd dankbaar toeschreef aan de Vrouwe van alle Volkeren. Het ging zo goed met hem dat hij nog dagelijks in het bedrijf van zijn dochter kon meehelpen toen hij al in de tachtig was! Het was hem ook nog vergund om met zijn vrouw hun diamanten bruiloft te vieren.
Zijn kleindochter Sabine Süß bevestigde drie weken geleden tegenover ons aan de telefoon dat haar opa het prentje van de Vrouwe tot aan zijn sterfdag in zijn portefeuille had bewaard. Overigens was Sabine graag zelf naar de gebedsdag gekomen om uit naam van haar opa de Vrouwe van alle Volkeren vandaag de eer te geven, maar ze is verhinderd, en wel om een zeer goede reden: gisteren is ze getrouwd.


Verschillende voorbeelden van de verspreiding

Ieder heeft zo zijn eigen manier om aan de verspreiding van het gebed van de Vrouwe van alle Volkeren mee te werken. Belangrijk is in elk geval dat je de prentjes altijd bij de hand hebt, dat als je het gevoel hebt dat je er een moet geven, dat ook echt kunt.

Niemand weigerde het

Toen we een goede vriend van ons in het ziekenhuis van Alkmaar bezochten, zagen we op zijn nachtkastje een afbeelding van de Vrouwe van alle Volkeren in briefkaartformaat staan. Blij vertelde hij dat het verplegend personeel en bezoekers hem hadden aangesproken over deze Maria-afbeelding, en zo kon hij ze allemaal een prentje geven. Niemand weigerde het.

Het gebedsprentje naar de patroonsfeesten van alle parochies

Samen met haar man Tony organiseerde Chona Montinola uit de Filippijnen in 2001 in Manilla een bijzonder mooie gebedsdag ter ere van de Vrouwe van alle Volkeren, waar ook kardinalen en bisschoppen aanwezig waren. Chona, die bij de offerande samen met Tony de beeltenis van de Vrouwe van alle Volkeren aandroeg, schreef ons begin mei: “Een tijdje geleden hebben we een lijst gemaakt van de parochies in Manilla en voorsteden, met daarbij de dag van het betreffende patroonsfeest. Alleen al de stadsdelen Makati en Pasig, waar wij wonen, tellen 115 parochies. Omdat op zulke patroonsfeesten in de regel veel mensen naar de heilige Mis komen, zijn we van plan om daar aan alle kinderen uit de parochie persoonlijk het prentje te geven, met de eenvoudige uitleg: ‘Maria wil dat we dit gebed dagelijks bidden.’ Op 31 mei, vandaag dus, willen wij hiermee beginnen, samen met een aantal vrienden in andere provincies.”
Natuurlijk kun je zoiets alleen doen als de betreffende priester ermee akkoord gaat.

“Gebruikt uw moderne middelen”

Emiliano, een jonge vader uit de buurt van Rimini, Italië, maakt bij de verspreiding van gebed en beeltenis ook speciaal gebruik van de moderne middelen. Op het internet vond hij een mogelijkheid om op het belang van het gebed van Amsterdam te wijzen en duizenden prentjes te versturen aan geïnteresseerden. Ongeveer een maand geleden stuurden we hem per ongeluk 2000 in plaats van 1000 prentjes. Drie of vier dagen na ontvangst schreef Emiliano ons dat dit de goddelijke Voorzienigheid moest zijn geweest, want hij had in die paar dagen al 1300 prentjes kunnen verspreiden.

Het gebedsprentje op Palmzondag en moederdag in Chili

Pater Cornelio Fouchier is een Nederlandse missionaris die al vijftig jaar in Chili werkt. Afgelopen april had hij een heel origineel idee. Na Pasen schreef hij ons: “Dit jaar hebben we de gebedsprentjes op Palmzondag aan de palmtakken bevestigd en ze toen stuk voor stuk aan de kinderen in de parochie uitgedeeld, om op die manier alle gezinnen te bereiken.
Bovendien heeft het Marialegioen van Chili besloten de prentjes te laten drukken en ze te verspreiden.”

In een andere parochie hebben ze op Moederdag aan alle moeders prentjes van de Moeder aller moeders, de Vrouwe van alle Volkeren, uitgedeeld. De vier- à vijfhonderd moeders waren er erg blij mee.
Slechts één keer in de vijf jaar komt deze volbloedmissionaris met verlof naar Nederland. Volgend jaar is het weer zover. Als het kan, wil hij het zelfs zo regelen dat hij naar de Gebedsdag van de Vrouwe van alle Volkeren kan komen.

Kinderwens vervuld

Kinderloosheid is een kruis waar meer huwelijken onder lijden dan je vaak beseft. Maar juist het verzoek om een kind is een verzoek dat de Vrouwe van alle Volkeren steeds weer verhoort. Dat mochten bijvoorbeeld ook de Zwitserse Ursula Yanguez-Feiss en haar Panamese echtgenoot Eduardo ervaren.

Dankbaar voor Max Uriel

Ursula schreef begin mei naar het heiligdom in Amsterdam: “We zijn Maria erg dankbaar voor onze Max Uriel. We hebben een jaar of vijf serieus geprobeerd om een kind te krijgen; we waren zelfs al begonnen met medische onderzoeken, maar allemaal zonder succes. Eigenlijk als een laatste hoop zijn we toen met Pasen 2007 op bedevaart naar Amsterdam gegaan en bij de eerstvolgende gelegenheid na onze terugkeer kondigde onze zoon zich al aan. … Max is echt het zonnetje in huis. Soms heb ik de indruk dat hij iedereen die op zijn pad komt eventjes gelukkig maakt. Hij probeert met grote volharding met iedereen oogcontact te maken, en lacht dan net zo lang tot de ander teruglacht. … We wensen jullie en alle bezoekers een goede gebedsdag en danken de Vrouwe van alle Volkeren voor haar voorspraak bij de Heer.”

Een kind dat gezond ter wereld kwam

Op 9 mei kwam er in het heiligdom in Amsterdam voordat de heilige Mis begon een jongeman naar me toe die me een kaars gaf. Hij zei: “Die wil ik uit dankbaarheid aan de Vrouwe van alle Volkeren schenken, omdat zij me heeft verhoord.” Na de heilige Mis raakten we weer in gesprek en Petr Sladecek uit Tsjechië vertelde me stralend de reden van zijn verre bedevaart. Ik vroeg hem toen of hij zijn verhaal met een paar foto’s naar ons wilde opsturen, zodat u in zijn vreugde kon delen. Hij schreef:
“Toen mijn vrouw Helena haar derde kind verwachtte, kreeg ze in de derde maand van haar zwangerschap het gebruikelijke onderzoek. We gingen ervan uit dat alles in orde zou zijn, net als bij onze zonen Jakub en Tomas. Maar een week na het onderzoek kregen we een aangetekende brief waarin stond dat ons kindje waarschijnlijk mongoloïde was.

De arts adviseerde ons nader onderzoek te laten doen of abortus te plegen. Omdat we meteen al wisten dat we het kind zouden aanvaarden, met of zonder syndroom van Down, wezen we verder onderzoek af.
Twee dagen lang kon ik er niet in berusten dat het kind dat wij verwachtten het syndroom van Down zou kunnen hebben en in de derde slapeloze nacht, toen iedereen al sliep, heb ik Maria spontaan een belofte gedaan, en gebeden:
“Maria, u weet dat ik u liefheb, u weet dat mijn kinderen u toebehoren, neem alstublieft ook dit kind aan en als het mogelijk is, maak het dan gezond. Ik beloof u dat ik, als het gezond blijkt, een bedevaart naar Amsterdam zal maken en daar ter ere van u een kaars zal opsteken.”
Vanaf dat moment begon ik elke dag het gebed van de Vrouwe van alle Volkeren te bidden, en dat doe ik nog steeds. Ook vroeg ik al mijn vrienden met mij voor het kindje te bidden.
Op 2 januari van dit jaar is Matous helemaal gezond ter wereld gekomen. Hij is niet alleen gezond, maar ook bijzonder braaf en slaapt bijna de hele nacht en lacht altijd!
 

Paalkapelletje ter ere van de Vrouwe van alle Volkeren

Steeds weer worden er ter ere van de Vrouwe van alle Volkeren kapellen en paalkapelletjes gebouwd. Zo ook in de buurt van Regensburg, de geboorteplaats van zr. Judith uit onze gemeenschap. Ze komt net uit een stadsmissie in Regensburg. Ze heeft afgelopen 20 september samen met vier medezusters haar plechtige belofte als zuster afgelegd. Overigens was kardinaal Meisner hoofdcelebrant tijdens deze liturgische viering in Nové Hrady/Tsjechië.
We geven haar zelf het woord:

“Het begon allemaal met mijn vraag aan mijn twee broers of ze niet als voorbereiding op mijn plechtige belofte elke dag thuis het gebed van de Vrouwe van alle Volkeren voor me wilden bidden. Dat vonden ze goed, en mijn broer Jozef vond zelfs dat andere mensen wel mee konden bidden.
Bij ons op de boerderij werd toen net een spar omgehakt waar wij als kind vaak in klommen. Dat bracht mijn broer op het idee om daar een paalkapelletje van te maken. Zo gezegd, zo gedaan! Veel mensen hielpen eraan mee: een vriendin van mijn moeder, die lerares technisch tekenen is, schetste het ontwerp. Mijn twee broers schaafden de boom, brachten hem naar de zagerij en een bevriende meubelmaker was bereid om daarna de houten plaat te bewerken. Er werd een stevig stenen fundament gemaakt, dat een bevriende tegelzetter met kleine mozaïeksteentjes versierde. Een derde vriend, een loodgieter, voorzag de Mariazuil van een koperen dak om hem tegen regen te beschermen.

De vrijwilligers namen allemaal de tijd om aan de Mariazuil te werken, en toen die klaar was, was hun vreugde groot.
En zo kreeg ik ter gelegenheid van mijn plechtige belofte dit paalkapelletje; ik was er ontzettend blij mee. De beeltenis en het gebed van de Vrouwe van alle Volkeren zijn erop aangebracht, en zo zorgt Maria er nu zelf voor dat de mensen haar als de Vrouwe van alle Volkeren leren kennen.
Het paalkapelletje staat op een stille open plek in het bos en inmiddels heeft de priester van onze parochie het officieel ingewijd; veel mensen hebben de weg daarheen al gevonden. Half mei voerde de bidprocessie op verzoek van de pastoor ook langs Marterl. Daar hield iedereen stil en werd er gebeden voor de priesters en om roepingen, waarna werd afgesloten met het gebed van de Vrouwe van alle Volkeren.
Mijn moeder, die het kapelletje onder haar hoede heeft, vertelde me dat zelfs ’s winters bij verse sneeuw er ’s morgens vroeg al voetsporen naartoe leiden. Ook van twee mannen uit onze parochie weet ik dat ze op hun wandeltochten altijd even bij het kapelletje stilhouden en het gebed van Amsterdam bidden voordat ze weer verder gaan. Inmiddels heb ik er een doosje neergezet met het opschrift ‘gebedsprentjes om mee te nemen’. Sindsdien worden er altijd wel een paar meegenomen. Een oudere vrouw uit de omgeving was bijvoorbeeld heel erg blij toen haar buurman haar na een wandeling een prentje bracht. Zo kan ik alleen maar dankbaar zijn voor dit mooie, bijzondere geschenk, dat ook voor anderen een geschenk is. Want ik weet zeker dat ook veel mensen die niet gezien worden daar troost en kracht vinden en de door de Vrouwe van alle Volkeren beloofde vrede.” 


“Ze keek me echt aan!” – oproep om zich in Panama in te zetten

 

Vier dagen geleden, op 27 mei 2009, kwamen onverwacht acht mensen uit Panama naar de kapel van de Vrouwe van alle Volkeren. Het was de laatste stop op hun bedevaart door Europa voordat ze weer haar huis terugkeerden. Een van hen, Marlene Moreno De Tovar – op de foto derde van links, met de beige poncho – vertelde:
“We zijn onze bedevaart in Guadalupe/Mexico begonnen en hebben hem bij de Vrouwe van alle Volkeren in Amsterdam afgesloten. Eigenlijk was dat eerst niet zo gepland. Maar we konden alleen een vlucht naar Rome boeken via Mexico, en terug naar Panama alleen via Amsterdam. Toen ik in Guadalupe voor de afbeelding van Maria bad, keek ik omhoog naar de halfgesloten ogen van Onze Lieve Vrouw en vroeg haar: ‘Kijk me toch aan!’ En toen ik vanavond voor het schilderij van de Vrouwe van alle Volkeren bad, keek ze me echt aan! In die blik zag ik als het ware een oproep en toen ik vervolgens van de Boodschappen hoorde, begreep ik dat ik het gebedsprentje in Panama moet laten drukken en ik ga meteen proberen dat ook echt te doen.”
 

Een ijverige Nederlandse hoedster van een pelgrimerend schilderij

Mevr. Annie Broekhoven uit het Zuid-Limburgse Stein heeft al bijna anderhalf jaar een pelgrimerend schilderij van de Vrouwe van alle Volkeren onder haar hoede. Ze doet het met hart en ziel, dat mag je echt wel zeggen.
In deze zestien maanden bracht ze de Vrouwe al naar meer dan zestig (!!) huishoudens! Ze zal er hier zelf iets over vertellen.

“Het grootste feest is steeds weer het wegbrengen en terughalen van het schilderij. Heel bijzonder is het voelen van haar genade tijdens onze autoritten, zodat ik zelfs blij ben als de weg naar het volgende gastgezin iets verder is. Onderweg bid, zing en spreek ik heel persoonlijk met de Vrouwe en bid ook altijd voor de mensen naar wie ik het schilderij breng.
Aangekomen op het adres zoeken we voor het schilderij de mooiste plek in de woonkamer en nadat we het met bloemen hebben versierd en de kaarsen hebben aangestoken, bidden we samen de rozenkrans.
Ik herinner de mensen eraan: ‘Bedenk goed dat jullie Moeder nu in jullie huis is, wees gastvrij voor haar, bid veel, ook samen met alle gezinsleden, praat tegen haar, ga met je zorgen en problemen naar haar toe en ze zal jullie genade en rust schenken, dat zullen jullie duidelijk merken.”

De kinderen kwamen onverwacht weer thuis

“Een weduwe die ik het pelgrimerend schilderij bracht, leed er zeer onder dat drie van haar vijf kinderen al jaren geen contact meer met haar hadden, omdat zij bij hun onderlinge ruzies geen partij voor die drie wilde trekken. Juist in de tijd dat het pelgrimerend schilderij bij haar was, kwamen twee van die drie kinderen volkomen onverwacht weer thuis. De moeder kon haar geluk niet op.”

De Amerikaanse parachutist in de Tweede Wereldoorlog

Nu een mooi voorbeeld dat laat zien dat de Vrouwe zich ook om ogenschijnlijk onbelangrijke dingen bekommert. Een vrouw in het Limburgse Margraten verzorgt al jarenlang vrijwillig het graf van een Amerikaanse soldaat op het kerkhof voor gevallenen uit de Tweede Wereldoorlog.

“Al heel lang wilde ze graag wat meer weten van deze jonge soldaat van wie ze alleen de naam, Roy Kirckpatrick, kende, bijvoorbeeld of hij getrouwd was en kinderen had, waar hij vandaan kwam enz. Ze had al van alles ondernomen om meer te weten te komen, maar tevergeefs! Daarom adviseerde ik haar: “Spreek er eens met de Vrouwe van alle Volkeren over. Wie weet!” En jawel, net in de tijd dat ze het pelgrimerende schilderij in huis had, kreeg ze een telefoontje van het Nederlands oorlogsinstituut. Daar was namelijk een verzoek binnengekomen van een Amerikaanse vrouw, die nog maar pas had vernomen dat de graven van de geallieerde gevallenen nog altijd door de plaatselijke bevolking worden verzorgd. Ze wilde uitgerekend weten wie het graf van Roy Kirckpatrick verzorgde. Dat was voor de gastvrouw van het pelgrimerende schilderij geen toeval. Ze kreeg nu niet alleen een foto van de twintigjarige parachutist Roy uit Barrington in de staat Washington, maar ook contact met diens familie. En natuurlijk heeft ze ook foto’s van het graf naar Amerika gestuurd. Maar bovenal was ze de Vrouwe van alle Volkeren dankbaar voor deze opvallend mooie ‘bemiddeling’.”

“Zo zijn er nog veel meer gebeurtenissen te vertellen, ook al zijn het vooral kleine, bescheiden genaden, vreugdes en verhoringen. Wat me overal waar ik het pelgrimerend schilderij breng altijd weer opvalt is dat de mensen de aanwezigheid van de Vrouwe echt voelen Ze ervaren vooral liefde en vrede en komen in deze hectische tijd door het gebed bij de Moeder tot rust.”

35 pelgrimerende schilderijen in Amsterdamse parochie

Sinds een jaar heeft ook Sylvia Hetarihon een pelgrimerend schilderij. Ze geeft catechese in de Blessed Trinity, de Engelstalige parochie van Amsterdam, die uit gelovigen van zo’n veertig verschillende nationaliteiten bestaat. Daardoor kwam deze beeltenis al bij mensen uit Burundi, Ivoorkust, Eritrea, Ghana, Ierland, Indonesië, Jamaica, Kameroen en Nigeria. Het is Sylvia’s ervaring dat de mensen bij wie het schilderij te gast is het bijna altijd willen houden. Veel gezinnen waren zo verrukt over de poster van de Vrouwe van alle Volkeren dat ze er voor hun huis twee wilden, om op die manier de Vrouwe blijvend in huis te hebben. Zo is Sylvia in totaal al 35 grotere en kleinere afbeeldingen van de Vrouwe van alle Volkeren komen halen om aan de gastgezinnen te kunnen geven.
Een van deze afbeeldingen hangt in een zijkapel van de Blessed Trinity Church. De gelovigen komen daar graag een kaars opsteken en vertrouwen er de Vrouwe van alle Volkeren hun gebedsintenties toe.

Een Nederlandse catechesegroep
neemt een pelgrimerend schilderij onder zijn hoede

Afgelopen najaar, 22 oktober 2008, maakten meer dan 25 kinderen tussen de acht en negen jaar uit het bekende vissersdorp Volendam samen met kapelaan Nars Beemster een bedevaart naar de Vrouwe van alle Volkeren.
Het bleef echter niet bij een mooie heilige Mis en een gezellig uitstapje, want op verzoek van de kapelaan ging er een ingelijste beeltenis van de Vrouwe van alle Volkeren mee naar Volendam.
“Elke maand”, aldus kapelaan Beemster, “trekken we in de catechesegroep lootjes wie van de kinderen de komende maand het pelgrimerende schilderij onderdak mag bieden. De gelukkige roept altijd luidkeels hoera. Ik breng de beeltenis altijd zelf naar de gezinnen en haal hem dan later ook weer op. Als ik met een afbeelding of beeld van Jezus zou aankomen, zou het niet zo gemakkelijk gaan. Maar interessant genoeg staan de mensen voor Maria altijd open, ook als ze hun geloof niet altijd meer actief praktiseren. Het mooie hiervan is dat achter de Vrouwe van alle Volkeren het kruis duidelijk zichtbaar is, en zo komt met Maria ook steeds Jezus in huis.
Voordat ik afscheid neem van het gezin, maak ik altijd een kruisteken op het voorhoofd van de kinderen en grijp ik de gelegenheid aan om ook de ouders persoonlijk te zegenen.”

Verzoening door de Vrouwe van alle Volkeren

Nadine Girimana komt oorspronkelijk uit Burundi, Afrika, maar moest haar land ontvluchten. Sinds ongeveer een half jaar heeft ze in Nederland een pelgrimerend schilderij van de Vrouwe van alle Volkeren onder haar hoede, dat ze vooral langs Afrikaanse gezinnen laat pelgrimeren.
Eerst hield ze echter de Vrouwe van alle Volkeren negen dagen thuis, in haar eigen gezin. Samen met haar man bad ze een novene tot de Vrouwe van alle Volkeren met een bijzondere intentie. Haar man had namelijk ruzie met iemand. Samen vroegen ze de Vrouwe van alle Volkeren, de Moeder van de verzoening, dringend om haar voorspraak. Op de negende dag van de novene drong Nadine bij haar man aan: “Desiré, zet jij nou de eerste stap en bel hem op!” Maar hij kon zich er niet toe zetten.
Het was al laat toen de heer Girimana eindelijk al zijn moed bijeenraapte en zonder dat zijn vrouw het wist, opbelde en zijn excuses maakte. En toen gebeurde er wat hij nooit had verwacht: ook zijn kennis verontschuldigde zich! De man die nu weer zijn vriend was nam zelfs de beeltenis van de Vrouwe van alle Volkeren tien dagen lang in huis.

“Dat moet ik eerst met mijn vrouw bespreken!”

In verband met de organisatie van de gebedsdag in Keulen vertelde begin mei mevr. Rutte, die aan de Noordzee woont: “Moet je je voorstellen, gisteren was de dakdekker hier. Toen hij op het tafeltje in de hal een paar gebedsprentjes zag liggen, vroeg hij spontaan: ‘Mag ik er een meenemen?’. ‘Ja natuurlijk!’, zei ik en vervolgens liet ik hem ook het grote pelgrimerende schilderij in de woonkamer zien. ‘Als u wilt kunt u ook het pelgrimerende schilderij van de Vrouwe van alle Volkeren in huis nemen!’, stelde ik voor. ‘O, nou overvalt u me een beetje. Dat moet ik eerst met mijn vrouw bespreken!’, aldus de jongeman. Maar vandaag was hij er weer en hij vond het ontzettend fijn dat hij het pelgrimerende schilderij kon meenemen.”

Venezuela heeft de Vrouwe van alle Volkeren nodig

De seminarist Miguel Vierma uit Venezuela mailde ons afgelopen augustus dat hij graag de devotie tot de Vrouwe van alle Volkeren in zijn land wil verspreiden. Maar liefst drie maanden was de beeltenis van Europa naar Venezuela onderweg. In afwachting van het pelgrimerende schilderij had Miguel al een aantal heilige Missen laten lezen. Hij schreef:
“We zullen Moeder Maria met de grootst mogelijke liefde ontvangen, want met de dreiging van een communistische dictatuur heeft ons land de aanwezigheid van Maria meer dan ooit nodig … we vertrouwen erop dat onze Moeder haar belofte om de wereld te redden ook hier bij ons zal vervullen.”

Een bijzondere processie in Columbia

Het volgende voorbeeld komt uit Estrella/Columbia. Daar wordt sinds een paar jaar op 31 mei altijd een feest ter ere van de Vrouwe van alle Volkeren gevierd. Orlando schreef ons over 31 mei 2008:

“Het was een prachtige dag. Toen de processie met de ‘Madre de todos los Pueblos’, de Vrouwe van alle Volkeren, begon, waren we met niet zoveel mensen. Maar toen sloten een paar studentengroepen van de politieacademie en een schoolklas zich aan en werd de feestelijke optocht steeds langer. Hierna heette de politieacademie de Vrouwe van alle Volkeren welkom en eerde haar met een heilige Mis. Vervolgens kreeg de Vrouwe van alle Volkeren een vreugdevolle ontvangst in de naburige parochies.”

 
 
  • Deutsch (DE-CH-AT)
  • Italian - Italy
  • Nederlands - nl-NL
  • Español(Spanish Formal International)
  • French (Fr)
  • English (United Kingdom)