Het is niet toegestaan om teksten te kopiëren zonder de bron te vermelden
   www.de-vrouwe.info 

voor het gebruik van afbeeldingen is schriftelijke toestemming vereist.

Hier gaat u naar de officiële website van de Stichting Vrouwe van alle Volkeren.


Afdrukken E-mailadres
archief-wereldactie

Getuigenissen uit de hele wereld - 2010

> Video

“Ga met een groot vuur vol ijver beginnen aan dit verlossings- en vredeswerk en gij zult het wonder aanschouwen.”  (1 april 1951)


Om aan deze wens van de Vrouwe gevolg te geven, gaan in Amsterdam gelovigen van de kapel van de Vrouwe van alle Volkeren een zaterdag per maand naar het centrum van de stad om ieder die het wil een prentje te geven.
Dat dit soms een zekere offerbereidheid verlangt, beleefde ook Gerard van den Berg, een gepensioneerde elektricien, toen de maandelijkse straatactie uitgerekend samenviel met een WK-wedstrijd van het Nederlands elftal. Ofschoon het deze voetbalfan zichtbaar zwaar viel, getuigde hij vastbesloten: “Ik kan mijn hemelse moeder niet in de steek laten. De straatactie gaat voor!” Gerards gezin kon het nauwelijks bevatten, want in het verleden had hij zelfs naar een bruiloft de draagbare televisie meegenomen om tussendoor op de parkeerplaats een voetbalwedstrijd te kijken.

Steeds vaker ervaren we dat ook gelovigen van andere religies open staan voor de Moeder van alle Volkeren. Zo namen enkele jonge Turkse mannen het prentje graag aan en legden ons uit, dat Maria, Mirjam, bij hun in de koran hoog geëerd wordt als de moeder van de profeet Jezus.

Ook twee joden wezen het gebedsprentje niet af en baden midden op straat het gebed in het Hebreeuws voor. Een andere joodse man, die bijna zijn hele familie in de concentratiekampen had verloren, zei dankbaar voor het prentje: “Hoe typisch dat Maria aan het einde van de Tweede Wereldoorlog in Amsterdam verscheen en zo’n mooi gebed gaf voor de vrede onder alle volkeren!”

Vier Indiërs, die behoren tot de Sikhs, wachtten geduldig op hun prentjes in het Hindi en twee vrouwen uit Iran schuwden niet het gebed in het Arabisch voor te bidden en de beeltenis eerbiedig te kussen.

Vast staat, dat de wereldactie veelvuldig mogelijkheden biedt om met mensen in contact te treden, die ver van het geloof af staan. Zo kwam eens een aan drugs verslaafd meisje naast Gerard op de bank in het park zitten en bood hem zonder blikken of blozen een stickje marihuana aan. Op zijn vraag waarom zij die troep rookte, begon ze te huilen en zei stilletjes: “Het lukt me niet om ervan af te komen.” Toen hij haar een prentje gaf met de woorden “Jou lukt het niet, maar ZIJ kan je helpen!”, nam ze het dankbaar aan.

Twee andere drugsverslaafden wezen aanvankelijk het prentje af en eentje meende verveeld: “Wat wil je? Ik heb toch alles: werk, liefde en geld. Ik heb God niet nodig!” – “Oh, dat klopt niet!”, antwoordde daarop een van onze zusters. “In jullie binnenste zijn jullie niet gelukkig, anders zouden jullie dit ‘spul’ niet roken!” Zo’n antwoord hadden ze niet verwacht en het werd stil. Toen ze hun opnieuw het prentje aanbood, namen ze het graag aan.

Vol humor verliep een ontmoeting van Franklin Bonito met een jonge Nederlandse. “Ik heb hier een mooi gebed voor je.” – “Ik bid niet. Ik bid nooit!” – “Wel, vandaag is misschien een goede dag om ermee te beginnen. Als je maar één keer dit gebed zou bidden…” Ironisch onderbrak ze hem: “Ja, wat gebeurt er dan, als ik het bid?” “Dan,” vervolgde Franklin glimlachend zijn zin, “dan zal je het zeker niet maar één keer bidden!” En lachend trok ze het uit zijn hand.

Soms ontmoet men ook verbitterde en lijdende mensen, maar juist hen wil de Moeder van alle Volkeren in het bijzonder haar troost schenken. Zo reageerde een vrouw bij een tramhalte aanvankelijk geïrriteerd op de vraag of men haar een prentje mocht geven: “Ik heb genoeg van God. Ik heb twee zieke kinderen. Dat heeft Hij me aangedaan! Ik heb al zo veel gebeden. Ik bid niet meer. Hij helpt mij toch niet!” Toen legden we haar de beeltenis uit:“Ziet u, de Moeder staat voor het Kruis. Zij zag haar eigen Zoon sterven aan het Kruis. Zij heeft al zijn lijden meegeleden, en zij begrijpt ook uw verdriet. Deze Moeder zal u troost schenken. Wilt u haar niet opnemen?” De vrouw werd rustig en zei tot slot zachtjes: “Ik dank u.”

Ook geestelijke genezingen en ander wonderlijke uitwerkingen geschieden door de Vrouwe van alle Volkeren. Ria Schrijnemaekers, een kosteres uit Maastricht, bestelt meerdere keren per jaar bij ons in Amsterdam een doos met vijfduizend prentjes en heeft al vele tienduizende gebedsprentjes verdeeld. Zouden er honderd Nederlanders zijn zoals zij, dan zou in Nederland iedereen de Vrouwe van alle Volkeren kennen.
Dertien jaar geleden ontving Ria bij de Eerste Internationale Gebedsdag een groot ingelijst pelgrimsschilderij van de Vrouwe van alle Volkeren. Thuis in haar parochie toonde zij het meteen aan een jonge moeder en bood haar aan om deze mooie pelgrimsbeeltenis te brengen en met het gezin de rozenkrans te bidden. De jonge moeder van twee kleine jongens, was destijds alcoholist en kettingroker. Ze nam het schilderij graag op, maar het bleef niet slechts een week in het gezin zoals was afgesproken. Omdat niemand het meer wilde afgeven, werd er een eigen schilderij gekocht, dat mettertijd deel uit ging maken van het gezin.
Dat gold overigens ook voor Ria, die jarenlang bijna dagelijks aanging om de rozenkrans te bidden. De vrucht bleef niet uit: “Twee jaar later kon de moeder binnen twee dagen de drank laten staan en stopte ze met roken. Haar man, van huis uit protestant, werd in 2004 katholiek en hun twee jongens zijn nu vrolijke misdienaars.”

Yanet Collazo, een 38-jarige moeder uit Uruguay, vertelt: “Ik ben zo dankbaar en gelukkig, want er werd me een heel nieuw leven gegeven. Het begon, toen mijn pastoor me in mei 2010 een prentje gaf. Tot dan toe leed ik zeer onder depressies en bezocht regelmatig een psycholoog. Sinds ik het prentje bij me heb, gaat het me goed. Omdat de vlugge verbetering onverklaarbaar was voor mijn psycholoog, wilde hij ook meteen een prentje hebben.”

Een in spiritisme gevangen Fransman, Christoffer uit Metz, die als toerist in de binnenstad van Amsterdam de beeltenis had aangenomen, had een bijzondere ervaring met de Moeder van alle Volkeren.


Daags erop wilde hij naar de beroemde en beruchte walletjes inslaan, toen hij plotseling een grote innerlijke last ervoer, waarop hij spontaan zijn plannen veranderde en omkeerde. In de kapel van de Vrouwe van alle Volkeren vertelde hij: “Ik kon het eenvoudigweg niet en ik ben er achteraf vast van overtuigd, dat ik dat te danken heb aan de bescherming van de Vrouwe!”

Nancy McCormack, die zich al verschillende jaren liefdevol inzet voor de Vrouwe van alle Volkeren, bericht over de bijzondere bescherming die de Vrouwe van alle Volkeren schonk.
In het voorjaar van 2005 bood zij met enkele andere personen de inwoners van vijf dorpen in Zuidwest-Ierland prentjes aan en ieder huis een pelgrimsschilderij van de Vrouwe van alle Volkeren.

Een van de dorpen, de parochie Killteely, werd een paar maanden later toegewijd aan de Moeder van alle Volkeren en in de tuin van de pastorie staat al drie jaar een beeld van haar.

Sindsdien vonden er geen zelfmoorden meer plaats, zoals die eerder vaker geschiedden en heeft de dorpsjeugd bij hun zogeheten ‘fun-racing’, de geliefde maar gevaarlijke straatraces, geen dodelijke ongevallen meer te betreuren.


Op de katholieke basisschool St. Svorad en Benedikt in Nitra, Slowakije, vond eind september 2010 de volgende gebedsverhoring plaats op voorspraak van de Vrouwe van alle Volkeren. Door het stijgende aantal leerlingen was de school te klein geworden. Al voor het jaar 2008-2009 had het schoolbestuur bij het ministerie een project tot uitbreiding ingediend, echter tevergeefs. Het plaatsgebrek was alleen maar toegenomen, maar de honorering van de nieuwe aanvraag leek uitzichtloos.

Zo begon de hele school – directeur, leraren en de kinderen van alle klassen – medio september elke ochtend via de schoolradio het “Heer Jezus Christus” te bidden. Op 28 september ontvingen ze een telefoontje dat het project was goedgekeurd!“

Dit schooljaar,” schreef een van de leraressen naar Amsterdam “is voor onze school een jaar van Onze Lieve Vrouw, en daarom zullen wij de beeltenis van de Vrouwe van alle Volkeren laten pelgrimeren.” Intussen hebben zich al 140 gezinnen aangemeld, die het pelgrimsschilderij een week in huis willen verwelkomen.

Op grote of kleine schaal, overal zetten mensen zich vol ijver in voor de verspreiding van het prentje van de Vrouwe van alle Volkeren.

Zo ook pater Bruno Bortolaso, een Italiaanse missionaris die al veertig jaar in het Amazonegebied van Brazilië werkt.
Enthousiast keerde hij van de Keulse gebedsdag in 2009 naar zijn parochie in Zuid-Amerika terug, die bestaat uit ongeveer honderd gezinnen, meestal arme vissers die lezen noch schrijven kunnen. Deze analfabeten vertelde pater Bruno over de verschijningen van Amsterdam en richtte een gebedsgroep van de Vrouwe van alle Volkeren op.

De witte pater Heinrich Österle die twee jaar geleden vurig had deelgenomen aan de gebedsdag van de Vrouwe van alle Volkeren, liet het gebed in het Alur vertalen, de taal van het gebied in de Kongo, waar hij vijftig jaar lang had gewerkt.
Hij vroeg bij het bisdom het imprimatur aan, zocht weldoeners voor de druk- en portokosten en liet in april 2009 negentigduizend prentjes in het Alur en vijftigduizend in het Frans naar Kongo sturen, waar een autochtone priester zorg draagt voor de verspreiding.

Uit de Filippijnen kwam het echtpaar Chona en Tony Montinola getuigenis afleggen, hoe zij in juni alle residerende bisschoppen van de Filippijnen schreven om hun grote en kleine posters aan te bieden voor de kerken en kapellen van hun bisdom.

Ze stuurden posters, prentjes in het Engels en de dialecten, en noveenboekjes ter inzage. Meer dan zestig bisschoppen antwoordden al en vroegen om materiaal. De grootste interesse had Z. Em. Ricardo kardinaal Vidal, die voor zijn enorme aartsbisdom Cebu vroeg om tweehonderd posters van anderhalve meter voor parochiekerken, duizend één meter posters voor kapellen, tweeduizend novenen en 300.000 prentjes.

In Tsjechië liet de heer Klimes, conciërge op een school, een ingelijste afbeelding van de Moeder van alle Volkeren aanbrengen bij de pestzuil in het drukbezochte oude stadscentrum van Brno, die ook een geliefd trefpunt is voor satanisten. Bij zijn dagelijkse bezoekjes aan de Vrouwe van alle Volkeren deelt hij aan voorbijgaande toeristen in verschillende talen het prentje uit.

Hij neemt de beeltenis van de Moeder van alle Volkeren ook ieder jaar mee naar Praag voor de ‘tocht voor het ongeboren leven’, waaraan verleden jaar naast de Salzburgse hulpbisschop Andreas Laun achtduizend mensen deelnamen.

In Moravië schonk hij aan vijfentwintig priesters een groot pelgrimsschilderij voor hun parochianen.

In april, toen het vliegverkeer in heel Europa vanwege vulkaanas enkele dagen stillag, zat de Italiaanse piloot en toekomstige diaken Paolo Marrocco vast in Amsterdam. Kort tevoren had hij bij een audiëntie van paus Benedictus XVI de piloten van Alitalia mogen vertegenwoordigen en de zegen van de heilige Vader ontvangen.
Door vrienden attent gemaakt op de Vrouwe van alle Volkeren, maakte Paolo van de gelegenheid gebruik om dagelijks de kapel te bezoeken en al gauw begreep hij de fundamentele noodzaak van de wereldactie. Sindsdien bidt hij voor elke vlucht het gebed van de Moeder van alle Volkeren en draagt altijd prentjes bij zich om te kunnen verschenken.

Een missiereis voor de Moeder van alle Volkeren in Zuid-Amerika in april 2009 zorgde voor een wonderlijke opbloei van de wereldactie in Argentinië, Colombia, Uruguay, Peru en Mexico, en bracht de Vrouwe betrouwbare lokale medewerkers. Velen hoorden voor de eerste keer over de boodschap van Amsterdam en de Vrouwe van alle Volkeren als hun persoonlijke moeder door interviews op radio en televisie en toespraken in volle kerken, zoals een preek van P. Paul Maria Sigl in de kathedraal van Mexico City onder aanwezigheid van Z. Em. Norberto kardinaal Rivera, visuele en schrijvende pers.

In mei was er in het bisdom Florída in Uruguay een gebedsdag ter ere van de Moeder van alle Volkeren, waaraan ook emeritus-bisschop Raúl Scarrone deelnam. Vlak daarna deelde hij bij een groot feest ter ere van St. Cono persoonlijk de prentjes uit en nog dagen later kwamen personen bij het bisschopshuis om meer prentjes vragen.

Sedert de gebedsdag in mei jl. nemen ook steeds meer kinderen deel aan de grote wereldactie van de Moeder. Een beeltenis van de Vrouwe van alle Volkeren, dat ze bij de catechese hebben geknutseld, pelgrimeert sindsdien van huis tot huis, omdat de kinderen vroegen: “Mogen we het niet afwisselend als pelgrimsschilderij mee naar huis nemen om er voor te bidden?”

Ook de jongeren zijn begonnen met een dorpsmissie voor de Vrouwe van alle Volkeren, waarbij ze uitgerust met een stapeltje prentjes langs de deur gaan om allen de Vrouwe te brengen.


In Colombia kon met toestemming van de verantwoordelijken het prentje worden uitgedeeld aan duizenden kinderen in het basisen kleuteronderwijs. Een meisje dat zachtjes tot haar vriendinnetje zei: “Als Maria wil dat we haar alle mensen brengen, maak ik er thuis fotokopieën van en ga ze meteen in het dorp uitdelen”, ontving als ijverige ‘missionaris’ natuurlijk direct een heel pakje.

Monica Farah en haar 86-jarige moeder Amalia uit Peru veroorzaakten een ware lawine voor de Vrouwe van alle Volkeren. Zij maakten het mogelijk dat het Spaanse prentje onder andere op scholen, in kloosters en in sloppenwijken werd uitgedeeld.

Toen Monica in de beroemde Incastad Cusco aan de manager van een reisorganisatie een prentje wilde geven, was deze aanvankelijk terughoudend. Geraakt door de genade nam ze het vervolgens toch aan en vroeg later om meer prentjes voor haar wereldwijde clientèle. In verschillende kloosters in Lima en Cusco namen alle zusters zonder uitzondering duizenden prentjes met een open hart en vol vreugde aan. Ze beloofden ze verder te verspreiden. Een van hen was zelfs al 104 jaar oud.
Zo gingen in een paar weken tijd 50.000 prentjes door Monica’s handen. In februari werden duizenden prentjes van de tweede oplage (100.000 stuks) verdeeld in een armenwijk van de stad Callao.

Een zeer origineel idee had Gianfranco Arbace, de eigenaar van een restaurant op Capri. Hij geeft niet alleen graag aan zijn gasten het prentje, maar liet een op tegels geschilderde beeltenis van de Vrouwe in de haven aanbrengen. Daar is ze goed zichtbaar voor de 17.000 toeristen en forenzen, die dagelijks dit Italiaanse eiland aandoen of verlaten.

“Gij zult zien, de verspreiding gebeurt als vanzelf.” (15-4-1951)
Dit ervoer de gepensioneerde Valeria Dal Santo uit Vicenza, Italië, die haar aan een rolstoel gekluisterde moeder verpleegt. Ze had het prentje met een aardige begeleidende tekst via email gekregen van een Italiaanse vader van een gezin. Op 13 oktober 2010 schreef ze:

“Aanvankelijk wilde ik me helemaal niet voor de Vrouwe van alle Volkeren inzetten en vroeg in juni 2010 maar om 320 prentjes. Dat leek me meer dan voldoende om aan mijn weinige vrienden en familieleden uit te delen.
Op zekere dag liet ik de beeltenis in een kerk aan een vriendin zien, die me meteen om een hele stapel prentjes vroeg. Een andere kennis, de zus van een Burundese bisschop, begon zich eveneens vol ijver in te zetten voor de wereldactie en stuurde de prentjes naar Afrika. Zonder grote inzet mijnerzijds namen steeds meer mensen deel aan deze actie. Zij wensten hele pakjes prentjes voor collega’s op het werk, op school of voor hun gebedsgroepen. Dezen brachten de Moeder van alle Volkeren weer naar hun eigen parochiekerken of bijv. naar een hotelier in de bergen, die op zijn beurt de prentjes aan de toeristen ter beschikking stelt.
Door een kennis die in het Nabije Oosten had gewerkt in de religieuze opvoeding en die letterlijk verliefd werd op de Vrouwe, vonden in deze weinige maanden ook duizenden prentjes hun weg naar Jeruzalem, Libanon, Turkije en zelfs naar Arabische christenen, die naar de VS waren geëmigreerd. Zo werden de oorspronkelijke 320 in krap vijf maanden tot 33.000 prentjes! En met groeiende verbazing kan ik alleen maar zeggen: ‘Dit alles heeft de Vrouwe van alle Volkeren gedaan!’”

Iets dergelijks ervoeren ook onze zusters, toen ze in de binnenstad van Keulen een vrouw het prentje aanboden. In de loop van het daaropvolgende gesprek bleek dat ze uit de golfstaat Bahrein stamde en directrice was van een christelijke school. Gezien ze dit mooie gebed voor de vrede ook aan haar tweeduizend leerlingen wilde doorgeven, ging er begin oktober een pakket richting Saoedi-Arabië.

Eveneens konden in Libanon binnen vijf dagen 2000 Arabische en 1000 Franse prentjes worden uitgedeeld, waarbij een Algerijnse stewardess, een moslima, het prentje even dankbaar aanvaardde als haar christelijke collega uit Libanon. Beiden vertelden dat moslims in het Nabije Oosten vaak opener staan voor Mirjam dan de christenen zelf.


Bij een tussenlanding in het grotendeels islamitische Jordanië was een moeder met haar drie zonen op de luchthaven zeer verheugd, toen we hen de beeltenis met het Arabische gebed aanboden. Enkele jonge islamitische mannen die dit zagen, vroegen uit zich zelf erom. En na de landing in Libanon, zei een douanebeambte bij de strenge paspoortcontrole: “Ik ben moslim, maar ik aanvaard het graag, want ik ben ook voor de vrede.”

Een lerares uit Beiroet, Zr. Ghada Nehme van de Congregatie van de Zusters van de Rozenkrans, deelde al de dag nadat ze het zelf ontvangen had het prentje uit aan de haar vierhonderd leerlingen en bidt nu dagelijks het gebed met hen.
Bij een retraite gaf ze prentjes aan haar medezusters uit zeven Arabische landen en het Heilige Land, waar ze in de kloosterscholen werden uitgedeeld – zowel aan christelijke als aan islamitische kinderen.

Op deze wijze baant de Moeder van alle Volkeren als vanzelf haar weg door de Golfstaten, de Arabische Emiraten, Jordanië, Egypte en Syrië.

 
 
  • Deutsch (DE-CH-AT)
  • Italian - Italy
  • Nederlands - nl-NL
  • Español(Spanish Formal International)
  • French (Fr)
  • English (United Kingdom)