Het is niet toegestaan om teksten te kopiëren zonder de bron te vermelden
   www.de-vrouwe.info 

voor het gebruik van afbeeldingen is schriftelijke toestemming vereist.

Hier gaat u naar de officiële website van de Stichting Vrouwe van alle Volkeren.


Afdrukken E-mailadres
archief-wereldactie



Getuigenissen uit de hele wereld - 2012

In het heiligdom zijn veel verschillende voorbeelden en getuigenissen binnengekomen of werden ons verteld, de een nog mooier dan de ander. Omwille van de tijds kunnen we nu maar een paar ervan met u delen.
Zoals over de Schlesiër Sigmund Janas, die vanuit Duitsland interessante middelen en wegen vond om bijna een miljoen prentjes (!) te verdelen.

Of de arts Monika van Elmt, die heel trouw iedere week een uur lang op straat in Amsterdam het vredesgebed van de Moeder van alle Volkeren verspreidt.
Soms neemt Maria de zaak echter zelf in de hand als het erom gaat haar beeltenis en gebed aan de man te brengen.

Zr. Maria Columba: Onlangs reed ik op de fiets van de markt naar het heiligdom langs een Amsterdamse gracht. Bepakt met bossen bloemen voor het genadeschilderij, viel onderweg een bos onbemerkt van de bagagedrager midden op straat. “U heeft de bloemen verloren!”, riep plots iemand. Ik kneep in de remmen en zag een vrouw met de bloemen zwaaien. Ik keerde vlug om en nam mijn verloren gegane bos in ontvangst. Spontaan bood ik de hulpvaardige vrouw als kleine dank een prentje aan. “O, dat neem ik graag aan!” antwoordde ze glimlachend. We maakten vervolgens snel de weg vrij, omdat een ongeduldige automobilist weer verder wilde. Ja, soms dient zelfs een klein malheur de zaak van de Vrouwe van alle Volkeren.

Een andere medezuster uit Amsterdam vertelde: “Toen ik een keer een aangetekende brief moest afhalen, overweldigde me bij het betreden van de tijdschriftenwinkel annex postkantoor een dusdanige wereldse atmosfeer, dat ik dacht: ‘Ach Maria, vandaag ben ik helemaal niet in staat uw prentje te geven!’ Tegelijkertijd haalde ik uit mijn tas snel mijn paspoort om me te legitimeren. Daarbij gebeurde het dan toch nog: sierlijk vloog een prentje over de toonbank direct voor de voeten van de bediende. Nu was het natuurlijk eenvoudig het de man te geven, die het dankend aannam. En ik nam me bij het verlaten van de winkel voor de volgende keer moediger te zijn.”

Nel uit Doorn in Nederland verdeelt ook de prentjes. Eens gaf ze het de man aan de kassa van een reformwinkel. Toen ze de week daarop weer de winkel binnentrad, kwam de verkoper meteen op haar toe zeggende: “Nu moet ik u iets vertellen. Op de dag dat ik van u het Mariaplaatje heb ontvangen, kwamen we bij het avondeten in het gezin plotseling te spreken over Jezus en Maria. Mijn zoontje vroeg: ‘Hoe ziet Maria er dan uit? Ik heb haar nog nooit gezien!’ ‘Wacht,’ antwoordde ik hem en haalde het plaatje, dat u mij kort tevoren had gegeven. Toen mijn zoontje het zag, riep hij spontaan uit: ‘O, dat vind ik mooi. Dat hang ik boven mijn bed!’”

Onder de pelgrims uit Slowakije bevinden zich vandaag ook Andrej en Ľudmila Šarišsky met hun dochters. Vier weken geleden maakte het grieks-katholieke echtpaar een bedevaart naar de kapel van de Vrouwe van alle Volkeren. Terloops vermelde Ľudmila, dat zij zich twaalf jaar geleden had bekeerd, toen het pelgrimerende schilderij van de Vrouwe van alle Volkeren naar haar Oost-Slowaakse dorp Ďačov kwam.

Ľudmila Šarišská: “Ik dank vandaag op deze Gebedsdag, dat ik de Moeder van alle Volkeren twaalf jaar geleden heb leren kennen. In mijn gezin is er sindsdien veel in positieve zin veranderd. Het was in juli van het jaar 2000. Ik stak met mijn zes kinderen en de grote boerderij tot over mijn oren in het werk. Ieder morgen stond ik al om vier uur op om het vee te voeren. Door de grote belasting vloekte en tierde ik bij elke gelegenheid. Op een dag kwamen de kinderen naar huis en zeiden: ‘Mami, bij de buurvrouw is Moeder Maria!’ ‘Wat voor Moeder Maria? Die woont toch in de hemel!’, antwoordde ik geïrriteerd. Daarop begon mijn zesjarig zoontje te huilen: ‘Mami, kom toch, kom! Moeder Maria wacht op ons!’ Ik schreeuwde hem toe: ‘Ik kan nu niet, ik heb een berg werk en geen tijd. Ik moet naar de stal om de dieren te voeren!’
Vol tegenzin ging ik uiteindelijk toch met mijn kinderen naar de buren, waar ongeveer twintig personen in de woonkamer bijeen waren biddend rond het pelgrimerende schilderij. Onverschillig bekeek ik alles van achteruit. Maar in mij woedde een enorme geestelijke strijd. Zelfs lichamelijk voelde ik een enorme spanning in heel mijn lichaam. Geërgerd staarde ik naar het schilderij en dacht ondertussen: ‘Wat doe ik eigenlijk hier?’ Echter na een uur kwam er onverwachts iets in mij los. Ik weet niet hoe, maar plotseling kwam er opluchting en vrede over me. Ik was een ander mens.
De volgende dag zei mijn oudste dochter Ľudka opeens: ‘Mami, weet je dat je vandaag nog niet gevloekt of getierd hebt?’ Nu pas merkte ik dat er, ondanks enkele kleine ongelukjes, geen slecht woord over mijn lippen was gekomen. Ook had ik een onverklaarbaar, sterk verlangen om te biechten. Daarover uitermate verbaasd meende mijn dochter: ‘Maar Pasen is al voorbij en Kerstmis is nog ver weg! Waarom wil je biechten?’ Maar iets trok me naar de heilige Biecht, en zo ging ik nog diezelfde dag. Van de laster van het vloeken ben ik sindsdien volledig bevrijd.”

Het pelgrimerende schilderij kwam naar aanleiding hiervan niet alleen naar Ľudmila’s huis, maar zij bracht het zelf een half jaar lang naar alle gezinnen van het dorp, die het wilden hebben. Dat was helemaal niet zo gemakkelijk.
Ľudmila: “Sommigen lachten ongelovig over mijn bekering. Anderen wilden het genadebeeld niet aannemen en niet komen bidden, omdat het gebed door een ‘zondares’ werd geleid. Dat speet me, want ik moest hun immers gelijk geven. Vroeger was het voor mij inderdaad gemakkelijker geweest te zondigen dan te bidden.”

Maar in deze twaalf jaren veranderde er veel. Kwamen er vroeger nauwelijks een dozijn oudere vrouwen naar het rozenkransgebed voor de heilige Mis, nu zijn er iedere eerste zondag van de maand zeer veel gelovigen. Anderhalf jaar na Ľudmila’s bekering stopte haar man Andrej met drinken en samen gaan ze sindsdien de weg van het overtuigde christendom.
Ľudmila helpt dagelijks in de parochie als organiste, zangeres en voorbidster en draagt de zorg voor de misdienaars.

Haar man Andrej betuigt: „Vroeger zwoegden we tot ’s avonds negen uur op het veld. Nu moeten we al voor zes uur stoppen om ons om te kleden voor de kerk. Vanuit het werk gezien zijn die drie uur verloren, maar desondanks functioneert alles goed. En geestelijk gezien is er een bom van genade ingeslagen.”

Gaan we nu snel naar Italië om te horen hoe een normale schooldag in Rome kan eindigen in een spontane prentjesmissie. Onze seminaristen schreven ons:

Na de universiteitscolleges moeten we ons altijd haasten om de bus naar station Roma Termini te halen. Zo gebeurde het eens, dat allen het op het nippertje haalden met uitzondering van Janko, onze Zwitserse student. Maar hij liet zich niet ontmoedigen en begon zo snel als hij kon te rennen om bij de volgende halte in te kunnen stappen. Met grote stappen kon hij het aanvankelijk goed bijbenen en in de bus werden al de eerste weddenschappen afgesloten: lukt het hem of lukt het hem niet?
Intussen hadden zo bijna alle passagiers de hardloper in de gaten gekregen, die op het trottoirs achter de bus aan holde. Omdat de bus bij de Piazza Venezia een paar bochten extra moet maken, kon hij de bus toch nog inhalen! Buiten adem sprong hij de bus in, waar men hem met jubel en applaus ontving. ‘Complimenti, complimenti!’, riepen de Italianen.
Daarover een beetje verbaasd liet Janko zich uitleggen dat zijn wedloop door allen vol spanning was gevolgd. Spontaan greep hij deze gelegenheid aan en trok het mapje met prentjes uit zijn tas om aan alle omstanders het gebedsprentje uit te delen. Iedereen nam het blij aan en zelfs van voor in de bus kwamen passagiers om prentjes vragen. (Janko is de grootste op de foto)

Oud en jong kunnen meewerken aan de wereldactie.

Ettore Fava uit Turijn schreef:
“Vol aandacht heb ik het uitstekende boekje met de voordracht over de betekenis van de Moeder van alle Volkeren gelezen. Ik ben al 88 jaar. Toch wil ik me nog een beetje nuttig maken door het verspreiden van het gebed van de Moeder van alle Volkeren. Maria is immers echt onze ‘Mama’.”
Zo begon Ettore met 250 prentjes en de toestemming van de priester in drie parochies in Turijn doelbewust gelovigen aan te spreken en voor het bidden van het gebed te winnen.

Intussen zet Ettore zich in vele plaatsen in voor deze missie voor de ‘Dame van zijn hart’, zoals hij Maria liefdevol noemt. Hij zelf bidt haar gebed vaak overdag en ook ’s nachts. Zo vertelde hij ons telefonisch: “Mijn liefde voor ‘Mammina’ [mijn moedertje] is heel jong en vurig! Deze liefde wordt niet oud.”

Twee van onze zusters gingen ook op een school voor middelbaar beroepsonderwijs in het Italiaanse Ariccia, bij Castelgandolfo, van klas tot klas en gaven 700 prentjes aan de 400 jongens.
De directeur had ons tevoren gezegd: “Die nemen zo iets zeker niet aan!” Tegen alle verwachting in waren de leerlingen, in de moeilijke leeftijd van 13 tot 20 jaar, zeer geïnteresseerd en stelden veel vragen.

De docenten konden het niet geloven, want doorgaans gedragen hun leerlingen – velen wonen in een weeshuis of in pleeggezinnen – zich zo ongelofelijk luidruchtig, dat er niet eens meer een schoolmis gevierd wordt.
Aan het eind zei een leraar: “In de eerste klas hebben jullie niet het gebed met de jongens gebeden. In de tweede wel en daarna was de atmosfeer totaal anders. Er was zo’n vrede voelbaar! Dat wilde ik jullie alleen maar zeggen om jullie te bemoedigen in iedere klas het gebed te bidden. Het schenkt echt vrede – ook mij.”


Een origineel idee hadden ook de parochianen van Omignano Scalo bij een triduum ter ere van de Vrouwe van alle Volkeren. Zij verwelkomden de Moeder Gods bij de rand van hun dorp samen met hun pastoor, de burgemeester, als mede twee burgemeesters van omliggende gemeenten. Na een processie werd door Don Luigi en de burgemeesters op het kerkplein symbolisch een grote sleutel overhandigd aan de “Signora di tutti i Popoli”, aan de “Madre en eigenlijke Vrouwe van het dorp en de parochie”, zoals zij het uitdrukten.


De Moeder van alle Volkeren bezocht ook de bekende Regina-Coeli-gevangenis in Rome met meer dan duizend gedetineerden. Bij een heilige Mis op de luchtplaats stond men onze zusters toe om de gevangenen tien minuten te vertellen over het gebed van de Vrouwe van alle Volkeren en over de betekenis van de genadebeeltenis, en het gebed te bidden.
Toen de gevangenen weer naar hun sectoren terug werden gebracht, draaide één van hen zich nog snel om en vroeg: “Zusters, geef mij toch alstublieft nog meer prentjes. Binnen wacht er nog een aantal, die er ook een willen hebben.” Overigens namen ook de bewakers het prentje gaarne aan.

De Moeder verwijst in Amsterdam steeds naar het kruis, naar de Zoon of de Sacramenten. Dit laatste bewijst het volgende voorbeeld.

In de advent van het jaar 2010 vertelden onze missionarissen in Tsjechië de kinderen van Gratzen bij het knutselen van adventskransen over de Moeder van alle Volkeren en ze moedigden hen aan het machtige gebed van de Moeder van alle Volkeren te bidden. Zdenka knoopte dit bijzonder goed in de oren. Ofschoon ze uit een ongelovig gezin komt en niet gedoopt is, bad dit meisje vanaf dat moment elke dag trouw het Gebed van Amsterdam. Het bleef niet zonder uitwerking!
Al gauw begon ze de godsdienstlessen te bezoeken en dagelijks de heilige Mis te bezoeken. Het duurde niet lang of ze verlangde naar het heilig Doopsel en de heilige Communie. Maar daar bleef het niet bij. Zdenka nodigde ook haar vriendinnen uit voor de catechese en de heilige Mis, en het was haar innige wens, dat ook haar kameraadjes Maria als hun persoonlijke Mama leerden kennen. Afgelopen jaar op 8 mei was het voor de 10-jarige Zdenka dan eindelijk zo ver. Goed voorbereid ontving zij het heilig Doopsel en nu een maand geleden heel blij de heilige Communie.

Het volgende getuigenis wordt ons verteld door een vader van zeven kinderen en onderwijzer Johannes Piendl uit Abensberg bij Regensburg.

Ik ben blij jullie over de bouw van een kapel ter ere van de Moeder van alle Volkeren te kunnen berichten. Tussen Regensburg en Ingolstadt, midden in het hart van Beieren, bevindt zich in Allersdorf de wondermooi gelegen bedevaartskerk Maria Tenhemelopneming.



Ze is omgeven door een krans van tien Mariakapellen. Maria brengt als het ware de pelgrims naar Jezus in de bedevaartskerk. Iedere kapel beeldt een ander geheim uit het leven van Maria uit. De meer dan driehonderd jaar oude kapellen waren alle half vervallen en er was geen geld voor restauratie.

Hét beslissende vonkje van het kerkbestuur was: wie een kapel saneert, mag daarin Maria- en heiligenbeelden naar keuze ophangen!
Hoe magisch trok mij de sanering van de eerste en laatste kapel aan. Want met de Onbevlekte Ontvangenis in Parijs, gerepresenteerd in de eerste kapel, begon het mariale tijdperk.

Na de Immaculata-kapel te hebben gerestaureerd, koesterde ik de grote wens en ervoer het als een opdracht ook de tiende kapel te restaureren en met de afbeelding van de Vrouwe van alle Volkeren te kronen. Maar hoeveel moeilijkheden gingen gepaard met deze restauratie. De kapel stond direct aan een steile helling. U ziet het links op de foto. Het voorste gedeelte was al twintig centimeter verzakt en de muren hadden overal scheuren. “Te hoge kosten” voerden verschillende mensen als bezwaar aan. En vaklieden meenden, dat de kapel in zou storten, tenzij het fundament vervangen zou worden.
Ondanks alle bezwaren had ik toch het vertrouwen, dat met Gods zegen ook bij deze vervallen kapel alles zou slagen. Voor de zijwanden kozen we de beeltenis van de barmhartige Jezus, de heilige Jozef en de engelbewaarders. Aan de zuilen aan de buitenkant werd het Amsterdamse gebed in acht verschillende talen aangebracht.

Na een tien maanden durende restauratie vond op 13 mei 2012 de inwijding plaats door pater Antonius Maria Sohler. Bij zijn preek zei hij treffend: “Maria, die zich deze kapel aan een steile helling uitkoos, schijnt letterlijk te willen zeggen: ‘Halt, blijft hier bij jullie Moeder staan, want van hierachter is alleen nog maar een afgrond. Ik neem jullie bij de hand en leidt jullie naar Christus, naar zijn heilige Kerk!”

Tijdens de restauratiewerkzaamheden had ik dieper inzicht gekregen in hoe veel verschillende mensen van alle leeftijden op ieder uur van de dag vol vertrouwen en vaak stil en onopvallend bij de kapel bleven staan. Er liggen nu in een kistje zowel gebedsprentjes, folders als ook afbeeldingen van de Barmhartige Jezus en staan gratis ter beschikking. Tientallen prentjes vinden op deze manier een weg naar stille bidders en pelgrims, want de Mariabedevaartskerk in Allersdorf is gemakkelijk bereikbaar.
De nog tamelijk onbekende afbeelding valt bij jong en oud in de smaak. Ook de verering van Maria onder het vaak nog onbekende aspect dat zij “Moeder voor allen” is, wordt dankbaar aangenomen en laat sommigen ook dieper erover nadenken.
Laten we hopen, dat deze ter ere van de Vrouwe van alle Volkeren gebouwde kapel in de toekomst voor velen een zegen mag zijn! Moge de Vrouwe van alle Volkeren onze Voorspreekster zijn.

Kapellen ter ere van de Vrouwe van alle Volkeren ontstaan natuurlijk ook in andere landen.

Milena Cosic, die vandaag onder ons is, bouwde in Kroatië uit dankbaarheid voor de genezing van haar zoon een kapel, waar wekelijks een heilige Mis voor de eenheid wordt gevierd.

Enkele duizenden kilometers zuidelijker, in Kongo, werkt pater augustijn Ferdinand Bodensteiner uit de Oberpfalz al meer dan veertig jaar als missionaris.

In januari van dit jaar wijdde pater Ferdinand in Amadi een bedevaartskapel ter ere van twee Afrikaanse martelaren in en op het kapelplein tevens een beeld van de Vrouwe van alle Volkeren, dat hij met de plaatselijke bevolking had opgesteld.

“Ik dacht, de Vrouwe van alle Volkeren past hier heel goed,” zo vertelde hij ons aan de telefoon. “De mensen hebben haar goed aangenomen en gaan er graag naar toe om het gebed in het Lingala te bidden, zoals het ook in de wereldbol staat gegraveerd.”

Een indrukwekkend voorbeeld uit Oostenrijk laat ons zien hoe de Moeder van alle Volkeren ons op het stervensuur kan voorbereiden.

Zr. Angela vertelt het ons. “Op 22 oktober 2011 reden wij zusters na een gebedsdag in Zwitserland terug naar Innsbruck. Vervuld met nieuwe ijver, wilden we geen mogelijkheid voorbij laten gaan om het prentje te verdelen. Zo ontsnapte ons ook de douanier niet aan de grens tussen Liechtenstein en Oostenrijk, ofschoon hij ons doorwenkte. Tegen onze verwachting in bekeek hij het prentje aandachtig en zei:
‘Dat heb ik nodig voor mijn zoon, want hij zweeft tussen leven en dood in de kliniek van Innsbruck.’ – ‘Mogen wij hem bezoeken?’, vroeg ik spontaan. Hij was er erg blij mee en zo gingen we meteen de volgende dag naar het ziekenhuis van Innsbruck. Toen ik de kamer betrad, dacht ik: ‘Dat kan toch niet de 30-jarige Simon zijn.’

Door de chemokuur zag Simon, die daarnaast al 20 operaties had ondergaan, er uit als een oude man. Op zijn gezicht was geen levensvreugde meer te bekennen. Ver weg van de kerk en nu ook zonder enige hoop dacht hij er zelfs over zich van het leven te beroven. Ik vertelde hem, hoe ik zijn vader aan de grens had leren kennen en schonk ook hem een genadeprentje.

We bezochten Simon daarna elke dag, baden met hem en er groeide een echte vriendschap tussen ons tot aan zijn dood slechts enkele maanden later. Aanvankelijk wilde hij niets horen over de hemel, maar steeds meer konden wij naast zijn uiterlijke houding ook zijn innerlijke instelling zien veranderen. Hij verlangde zelfs naar de heilige Communie, ontving meermaals het sacrament van de ziekenzalving en bad zo graag met ons. Heel rustig en zacht ontsliep hij op een vrijdag van het heilig Hart, op 3 februari.
Ja, wij staan er steeds weer versteld over hoe de Moeder Gods het organiseerde, om ons door dit eenvoudige prentje tot bij Simon te brengen en hem op zijn sterven voor te bereiden. In de laatste weken van zijn aardse leven ging in vervulling wat de Vrouwe van alle Volkeren in Amsterdam zegt: ‘Volkeren, laat u door de handen van de Vrouwe brengen tot de Heer, brengen tot uw sacramenten.’ Zij heeft hem werkelijk tot de sacramenten gebracht.”

De Moeder van alle Volkeren wil, dat ieder het gebed in zijn eigen moedertaal kan bidden. Hoe zo’n vertaling tot stand komt is vaak reuze interessant:

Het begon in maart 2011 bij het congres “Treffpunkt Weltkirche” van Kerk in Nood. Daar leerden we de Pakistaanse professor en exegeet pater Emmanuel Asi kennen, die het gebed van de Moeder van alle Volkeren in het Urdu vertaalde. Daarnaast deed pater Asi het voorstel om het gebed in Pakistan te laten drukken en het in september bij de jaarlijkse nationale mariale bedevaart ter gelegenheid van Maria Geboorte aan duizenden mensen uit te delen.
Het plan was goed, maar de uitvoering niet zo eenvoudig, want – zoals gebruikelijk – moest ook de Urdu-vertaling van het prentje worden gecontroleerd door een onafhankelijke persoon. Waar vindt men zo snel een competente persoon, die het gebed in het Urdu kan controleren? De tijd drong, want het prentje moest voor 8 september gedrukt zijn.
Toen kwam de 13e augustus, de dag waarop we tijdens een treinreis naar Parijs een Pakistaans, katholiek gezin leerden kennen.

En wat bleek, zowel Francis Rehmat als ook zijn vrouw Céline waren leraar Urdu. Ze waren zeer graag bereid om de vertaling te controleren. Dit was voor ons het teken dat de Moeder van alle Volkeren werkelijk wilde dat haar gebed en beeltenis op haar verjaardag in Pakistan verspreid zou worden.

In oktober schreef pater Asi: “De prentjes in het Urdu konden inderdaad in september in Pakistan worden gedrukt en bij de openingsplechtigheid van de nationale bedevaart in het Mariaheiligdom Mariambad worden uitgedeeld.”

Pater Asi gaf vervolgens uitleg over de beeltenis en het gebed aan duizenden pelgrims, vele priesters, zusters, catecheten, meerdere bisschoppen en politieke persoonlijkheden.

Dat zulk een vruchtbaar apostolaat ook altijd door verborgen gebeden en offers wordt gedragen, werd ons weer opnieuw bewust toen Francis Rehmat vertelde dat zijn oudste zoon Sunil door een medische misser volledig verlamd is. Het gezin Rehmat brengt vandaag bij de heilige Mis de gaven voor Pakistan.

Mocht u op een van uw volgende vakantiereizen meerdere Filippijnse eilanden aandoen, dan zult u op de vliegvelden zeker ook het genadebeeld van de Moeder van alle Volkeren tegenkomen.

Op 24 oktober 2011 schreef één van de algemeen directeuren van de Filippijnse burgerluchtvaartautoriteiten, Edgardo Costes, een brief aan alle managers van de ongeveer 100 burgerluchthavens, waarin hij mededeelde, dat zij er zorg voor moesten dragen dat een ingelijste afbeelding van de Vrouwe van alle Volkeren een blijvende plaats zou krijgen op hun vliegveld.
Sindsdien is Zenaida Belcina druk in de weer om aan de afzonderlijke vliegvelden ingelijste afbeeldingen te sturen. Van vele managers heeft ze al een foto ontvangen waarop te zien is waar het beeld op het vliegveld hangt.

Hier zien we het incheckgedeelte van het vliegveld Silay op het eiland Negros. Ieder week worden de prentjes op het schap voor het genadebeeld nagevuld.
Mooi was dat er in april en nog verleden week Filippino’s het heiligdom in Amsterdam bezochten, omdat ze het genadebeeld op Filippijnse vliegvelden hadden gezien.


Sr. Julian: In april 2011 mocht ik samen met een medezuster op twee lager scholen in Londen spreken over de Vrouwe van alle Volkeren. De eerste school, St. Mary’s in het noorden van de stad, bestond uit vier klassen met leerlingen uit verschillende landen en van verschillende religies. De directrice was erg blij met de beeltenis van de Vrouwe van alle Volkeren en beloofde het bij de hoofdingang van de school op te hangen om deze speciaal onder de bescherming van Maria te stellen.

De tweede school staat onder het patronaat van de heilige Ignatius en is met 340 leerlingen wezenlijk groter. Directeur Jim Coffey begeleidde ons persoonlijk naar ieder klas. Aan het begin leek hij een beetje afwachtend, maar begon al na de tweede klas zelf prentjes aan de leerlingen uit te delen. Hij wilde meer informatiemateriaal en zei tegen de leerlingen: “Kinderen, wij voegen dit gebed voortaan toe aan de dagelijkse schoolgebeden”.

Zoals we op de foto’s kunnen zien waren ook de kinderen erg blij met het genadeprentje. Sommigen kusten het en in ieder klas baden we het samen.



Ook uit Ierland zouden we veel roerende reacties kunnen vermelden, die laten zien hoe goed kinderen en jongeren de Moeder van alle Volkeren overal in scholen en bij vakantiekampen opgenomen hebben. Helaas is de tijd daarvoor vandaag te beperkt.

We willen alleen een heel bijzonder schoolvoorbeeld uit Argentinië vermelden.


“In de kerken en door moderne middelen zal dit gebed verspreid worden,” vraagt de Vrouwe.

Met dit in gedachten hielden de zusters in Amsterdam afgelopen november voor het eerst een zogeheten videoconferentie over de Vrouwe van alle Volkeren. Concreet betekende dit dat ze in de kapel via de computer en het internet verbonden waren met de computer van een schoolklas in Zuid-Amerika. In het Colegio Cardenal Pironio in Buenos Aires werd de conferentie vergroot op de muur geprojecteerd.
Op deze technische wijze bracht de Moeder van alle Volkeren een bezoek aan een werelddeel, terwijl de gelovigen in de genadekapel van Amsterdam baden voor het welslagen van de videoconferentie.

Tot slot nam de lerares, die ijverig aantekeningen had gemaakt het woord en zei: “Ik ben erg geraakt van wat ik heb gehoord. Ik zal ervoor zorgen dat iedere leerling de afbeelding met het gebed van de Moeder van alle Volkeren krijgt. We zullen het gebed met alle leerlingen van buiten leren en het bidden.”

Nu dat we toch in Zuid-Amerika zijn, bezoeken we ook snel Peru.

Daar geven onder andere kloosterzusters, zoals de dominicanessen, het prentje in hun kloosters door en verspreiden het ijverig aan de leerlingen van hun talrijke scholen.

Toen hun generale overste, Moeder Antonina Alfaro Minchola, op visitatie ging naar de kloosters in Peru en Argentinië, nam ze duizend prentjes mee voor de zusters en schreef: “Dank u voor het materiaal. Ik zal het persoonlijk verdelen.”

De interesse in het prentje is zo groot dat Mónica Farah in de hoofdstad Lima steeds weer tienduizenden prentjes moet laten drukken.

Vandaag is Mónica Farah uit Peru ook bij ons. Ze had in haar woonplaats in Peru eens een onvergetelijke ontmoeting.
Terneergeslagen en bedroefd was ze op een dag op weg naar huis, toen ze op straat een man zonder armen of benen zag. Snel stak ze hem, begeleid door een vriendelijk woord, geld toe en snelde verder.

Maar nauwelijks een paar passen verder hoorde ze de bedelaar roepen: “Ik ben blind”. Mónica keerde zich om en vol medelijden sprak ze met de ernstig gehandicapte over de Vrouwe van alle Volkeren en de zin van het opgeofferde lijden. Hoe zeer speet het haar niet eens één enkel prentje bij zich te hebben!
Maar omdat de blinde toch niets kon zien, begon Mónica het Gebed van Amsterdam woord voor woord voor te spreken, zo lang tot hij het van buiten kende. Daarvan onder de indruk bleef een vrouw staan en na aandachtig te hebben geluisterd nam ze papier en pen en schreef het Amsterdamse gebed op. En dit ofschoon zij protestant was, evenals de blinde man.
Toen de drie uiteindelijk afscheid van elkaar namen, voelde Mónica zich zo gelukkig en beschenkt. Alle droefheid en bezorgdheid was weg. Zo zien we – in dit specifieke geval ging het zelfs zonder prentje – dat het aan te raden is ze altijd bij de hand te hebben.


A propos prentjes! Beste pelgrims, voor de wereldactie gaf de Moeder van alle Volkeren hoogstpersoonlijk haar gebed en haar afbeelding. Mogen we tot slot uw speciale aandacht vragen voor het dubbele prentje. Alles wat belangrijk is, staat erin, zodat u bij het liefdevol uitdelen helemaal niet veel hoeft uit te leggen. Het prentje wordt nog steeds in nieuwe talen vertaald. Helpt u mee, dat anderen daardoor de Moeder leren kennen.
Mocht u een keer een cadeautje nodig hebben, dan is het prentje er ook in een modern creditcard-formaat. Ook de actiefolder in verschillende talen is aan te bevelen, juist voor de mensen die al iets meer interesse tonen voor de Vrouwe.
Nog uitgebreider is de lezing van pater Paul Maria Sigl over de belangrijkste basisinformatie met betrekking tot de gebeurtenissen in Amsterdam, die hij drie jaar geleden hier in Keulen hield. Ze is ondertussen in 17 talen verkrijgbaar.

Pater de Waard, een Nederlandse, in Brazilië werkende missionaris, vroeg om honderd exemplaren van deze lezing in het Portugees. Sinds april komt hij iedere week met zijn parochianen bij elkaar om de inhoud te bestuderen. Hierdoor willen ze Maria’s moederlijke roeping dieper leren kennen.

En nog een kleine tip. Mocht u thuis bemerken, dat u vandaag niet voldoende prentjes hebt ingekocht, dan is er sinds kort de mogelijkheid via de Webwinkel op internet materiaal van de Vrouwe van alle Volkeren te bestellen.
Dank u voor uw aandacht.

 
 
  • Deutsch (DE-CH-AT)
  • Italian - Italy
  • Nederlands - nl-NL
  • Español(Spanish Formal International)
  • French (Fr)
  • English (United Kingdom)