Waarom gebedsdagen?

In de boodschap van 31 mei 1955 zei de Vrouwe van alle Volkeren: “Begrijpt deze woorden goed als ik zeg: gij zult zorgen dat elk jaar om deze troon, bij deze beeltenis, de volkeren verzameld worden. Dat is de grote gunst, die Maria, Mirjam of de Vrouwe van alle Volkeren, aan de wereld schenken mag.“

Zo vond in 1997 - een jaar na de officiële erkenning van de titel – de eerste Internationale Gebedsdag ter ere van de Vrouwe van alle Volkeren plaats. Ongeveer 5.000 pelgrims uit velerlei landen namen hieraan deel. In de daaropvolgende jaren vonden er naast de internationale gebedsdagen in Amsterdam, ook nationale gebedsdagen en lokale gebedsbijeenkomsten plaats rondom de beeltenis van de Vrouwe van alle Volkeren. 

Het werd duidelijk dat de Vrouwe van alle Volkeren juist ook door de gebedsdagen de mensen op liefdevolle wijze tot haar Zoon, tot de sacramenten brengt. Velen besloten bv. na jaren weer te gaan biechten, mensen die zoekend waren vonden de weg naar de katholieke Kerk, jonge mannen en vrouwen besloten hun geestelijke roeping te volgen, velen vonden troost en zagen hun gebedsintenties verhoord.

In onze tijd, die onder terreur, agressiviteit en onenigheid lijdt, zijn de gebedsdagen van de Vrouwe van alle Volkeren voor velen een teken van hoop geworden. Mensen van de meest uiteenlopende culturen en volken bidden als één familie bij de beeltenis van de Vrouwe van alle Volkeren, in de blijde wetenschap dat zij ons uit een tijdperk van verwording, rampen en oorlog een tijd van Genade, Verlossing en Vrede zal binnenleiden.